Στον Μαλάκα

Λοιπόν όσο πιο πολύ ασχολούμαι με τους ανθρώπους τόσο πιο πολύ αναρωτιέμαι..Καμιά φορά ματαιώνομαι.  Το λες και απογοήτευση. Μπορεί να ακούγεται σαν παράπονο. Μπορεί και να είναι παρατήρηση καλύτερα. Πραγματικά δεν καταλαβαίνω πως γίνεται ακόμα κι όταν έχεις τις καλύτερες προθέσεις και είσαι θετικά προδιατεθιμένος απέναντι σε κάποιον, τελικά να βρίσκεσαι υπόλογος, να παρεξηγήσαι..

Καμιά φορά κιόλας έτσι και χωρίς λόγο. Κι ενώ καταλαβαίνεις και δεν είναι τίποτα παρά αντανακλάσεις του εαυτού του άλλου επάνω σου, απλά δε θες να μπεις στη διαδικασία να τον δικαιολογήσεις. Ποια δικαιολογία χωράει στη μαλακία. Έτσι κι αλλιώς δεν είναι απαραίτητο ότι αντίστοιχα μια απαξιωτική συμπεριφορά δική μου απέναντι σε κάποιον θα μπορούσε να γίνει κατανοητή και να συγχωρεθεί.  Δεν έχει συμβεί ποτέ. Πάντα βρισκόμουν υπόλογη σε τέτοιες περιπτώσεις. Λοιπόν δεν έχεις δικαιολογία να μην σέβεσαι και εγώ δεν είμαι Βούδας.

Ας γίνει όσο μαλάκας θέλει κάποιος πραγματικά όμως.. Απλώς θα προτιμούσα να κρατηθεί μακριά από μένα. Και η δικαιολογία του καλλιτέχνη να πάψει πια να υφίσταται ως άλλοθι της μαλακισμένης του συμπεριφοράς. 

Το ακουσες; Μαλάκα;

Μια σκέψη πριν πάω για ύπνο

'Οταν γράφω απομονώνομαι..Με βοηθάει να καταλάβω τι νιώθω τη δεδομένη στιγμή.

Τα συναισθήματά μου.

Είναι κάποια λύση η γραπτή έκφραση. Είναι μια έκφραση. 

Μια φωνή μέσα σε αυτό το απέραντο και αχανές διάστημα του διαδικτύου.

Με την ελπίδα ότι κάποτε θα διαβαστούν αυτά και κάποιοι άνθρωποι ίσως ταυτιστούν.

Ίσως πάλι και όχι..

Σήματα Μορς

Είμαστε πάνω σε δυο βραχονησίδες κι ανάμεσά μας η θάλασσα.

Άλλες φορές χαιρετιόμαστε κι άλλες κολυμπάμε αγακαλιασμένοι.

Υπάρχουν και οι στιγμές που ο ένας εγκαταλείπει το νησί για να φτάσει στον άλλον.

Μάταια όμως γιατί μας γυρνάνε πίσω τα κύματα.

Τον υπόλοιπο καιρό περιοριζόμαστε στην χλωρίδα και την πανίδα του νησιού μας, 

o καθένας κλεισμένος στη βαθιά σιωπή του…

Περί βλακείας...

Ξεκινώντας έτσι αυτό το κειμένό μου σε καμία περίπτωση δε θέλω να παινευτώ για την εξυπνάδα μου ή για κάποιο αίσθημα ανωτερότητας που ενδεχόμενα να με διακατέχει  και  που αυτόματα ετικετοποιεί τους υπολοίπους βλάκες. Κάθε άλλο, το αντίθετο μπορεί ίσως να μην είμαι κι εγώ τίποτε άλλο παρά μια πρώτης τάξεως βλαμμένη μιας και τα τελευταία τρία χρόνια το επίπεδο της επικοινωνίας μου με τους συναθρώπους μου βρίσκεται σε νηπιακό στάδιο...Και ίσως αν ήμουν νήπιο να ήταν καλύτερα γιατί δε θα μου στερούσε και κανείς το δικαίωμα να κατανομάσω ελεύθερα, αυτόματα, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος αυτά που νιώθω και σκέφτομαι. Η συναναστροφή μου τώρα με αμοιβάδες και άλλους μονοκύτταρους οργανισμούς με ξεπερνάει πλέον κατά πολύ …Και ίσως αν κι εγώ στεκόμουν ακέραιη μέσα σε αυτό το χάος, αν ας πούμε είχα ακέραιο σπίν τελικά ίσως να μην ήμουν τίποτα παραπάνω από  ένα όχι και τόσο απλό μποζόνιο.Ας κρατήσω λοιπόν το σπίν μου ακέραιο μήπως και μεταλλαχτώ τελικά και κάποια στιγμή χαθώ ατέρμονα μέσα στο άπειρο.

 Πέντε χρόνια απουσίας από την εδώ παρανοική πραγματικότητα και τρία στο ψυγείο, σύνολο οχτώ και αυτόματα περάσα σε μια νέα εποχή που μου φαίνεται πιο γερασμένη από ποτέ. Παιδιά, νέοι, γέροι όλοι το ίδιο, άδειοι εντελώς σε νοητικό και συναισθηματικό επίπεδο περιφέρονται, μιλάνε αλλά δε λένε κάτι, δε λένε τίποτα. Ζωντανοί-νεκροί δε περίμενουν τίποτα πια. Ίδια ρούχα, ίδια μαλλιά, ίδια νύχια, ίδια φρύδια..Μια τάση να είμαστε το ίδιο να μοιάζουμε όλοι μεταξύ μας, γιατί ίσως αυτό μας προσφέρει μια ασφάλεια που δεν μπορούμε  και δεν έχουμε σε κανένα άλλο επίπεδο. Που ανήκουμε; Δεν φαινεται να ανήκουμε κάπου…Ασυνείδητα λοιπόν αποφασίζουμε για την ομοιογένειά μας  κάνοντας πως μας αρέσουν τα ίδια πράγματα, ενώ στην ουσία πεθαίνουμε από πλήξη καθώς δεν έχουμε προσδιορίσει το ατομικό μας ενδιαφέρον.... Η ζωή γίνεται ρουτίνα και τα πενιχρά οικονομικά οδηγούν στη θλίψη, στην απομόνωση αλλά και στη βλακεία..Κι έτσι φεύγουν οι μέρες, φεύγουν οι βδομάδες, ο ι μήνες, έτσι περιπατούμενοι, πορευομενοι στην τυχαιότητα.. Η πραγματικότητα ίσως πιο φλατ από ποτέ όλοι την μεταφράζουν κυριολεκτικά ως αυτό που  φαίνεται, βγάζουν συμπεράσματα γρήγορα, βιαστικά γι αυτούς που βρίσκονται δίπλα τους χωρίς να τους νοιάζει να  δουν τι βρίσκεται από κάτω, τι κρύβεται από πίσω αυτό που λέμε την ουσία..Ποια ουσία; Πέρα από αυτή που σου κάνει το μυαλό πουρέ, τις κόρες των ματιών να διαστέλλονται, τις φλέβες του λαιμού να διαγράφονται;

Άδεια κουφάρια στέλνουν ηλεκτρονικές καρδούλες στις οθόνες των κινητών τους νομίζωντας ότι εκφράζουν συναίσθημα, αγαπάνε, ερωτεύονται εκθειάζοντας κωλάρες, μπρατσάρες και όλες τις –άρες…Ανταλλάζουν φωτογραφίες, τα μαλλιά τους, τα βρακιά τους, τα πουλιά τους, τα στήθη τους. Γίνονται «καυλιάρες» και «καυλιάρηδες», τίτλοι τιμής, νιώθοντας όλη την αξία τους να περιστρέφεται τελικά γύρω από τον πούτσο τους..Δεν κάνουν όμως σεξ κι ακόμα κι αν κάνουν η κυριαρχία της εικόνας είναι αυτή που θα ενεργοποίησει τη λίμπιντο. 

Άνθρωποι με το ένα χέρι στο κινητό το άλλο στο χερούλι του λεωφορείου, του μετρό, σχεδόν υπνωτισμένοι, πόσες ώρες χάνουν άραγε έτσι, φλερτάρωντας με το κενό περιμένωντας να γαμήσουν μια εικόνα που απλά είναι μια εικόνα, αρκούνται στην εικόνα, χαλώντας την αναλογία των πάντων, ψάχνουν να βρούν μετά τι τους φταίει και βρίσκονται ακόμα πιο πεινασμένοι σε όλα τα επίπεδα. 

Κρυφακούω  κουβέντες γύρω από ανύπαρκτα λεφτά, χαμένη γκλαμουριά, τσόντα, αθάνατη λαικοπόπ παντρεμένη με μπόλικη δόση αλαζονείας και εξακολουθητικής ανοησίας γιατί πρέπει να είσαι ανόητος για να ζείς και να ταίζεις μόνο τα ναρκισιστικά σου ένστικτα, ζωσμένος από αμορφωσιά και άπειρη δηθενιά. Είσαι όμορφος, είσαι άσχημος, περιμένεις να σου πατήσουν Like για να επιβεβαιωθείς και να πατήσεις κι εσύ σε μια αντίστοιχη εικόνα, ως ένας σύγχρονος ναρκισσος που καθρεφτίζεται με ηδονή στην οθόνη του κινητού σου…Συμπλέγματα, συμπλέγματα, συμπλέγματα που πάντα βασάνιζαν το ανθρώπινο είδος και με τη βοήθεια της τεχνολογίας αποκαλύπτονται πλέον ψηφιακά..Δε χρειάζεται να γνωρίσεις πια τον άλλον ή καν να του μιλήσεις..Μπαίνεις στο profile του και παίρνεις μια ιδέα, ποιός είναι και τι κάνει..Η ιδιωτικότητα που θυσιάστηκε στο βωμό της αποδοχής..Στην πραγματικότητα μιλάμε λιγότερο μεταξύ μας, κλειστήκαμε περισσότερο στον εαυτό μας, δυσκολευόμαστε να εκφραστούμε, αποφεύγουμε την κατά μέτωπο επικοινωνία. Όλα γίνονται πιο έυκολα πίσω από μια οθόνη.

Κι όταν συναντιόμαστε, νομίζουμε ότι τα χουμε πει όλα, ενώ στην ουσία δεν έχουμε μοιραστεί τίποτα και μετά πάμε και φερόμαστε σα ζώα, χωρίς λόγο, μουγκρίζοντας έτσι  γιατί μας είναι πιο εύκολο..κλεισμένοι στην απόλυτη σιωπή μας συνεχίζουμε το κυνήγι της εφήμερης ανυπαρξίας..Μια φυλακή μέσα σε άπειρες φυλακές, δέσμιοι της πολυπλοκότητας της εγκεφαλικής λειτουργίας ή πρεσβευτές της συλλογικής βλακείας;

Πρώτες πρωινές ώρες

Είναι οι κρύοι αέρηδες που φυσάν έτσι αγρια και ξεγλυστράν μέσα απ΄τα μικρά σκασίματα των παραθύρων . Τρυπώνουν στο δωμάτιο, παγώνοντας την ατμόσφαιρα. Οι πόροι του σώματος αρχίζουν να προβάλλουν κάνοντας ανάγλυφο το σώμα να μοιάζει με αλφάβητο της γραφής Braille. Ανύπαρκτο το χάδι να καταλαγιάσει αυτή την ανατριχίλα.
Γύρισε το βλέμμα προς το κρεββάτι. Τα σεντόνια ήταν ακόμα ζεστά και το σώμα είχε πάρει το ανάγλυφο των δύο σωμάτων που κοιμόντουσαν σφιχταγκαλιασμένα το βράδυ.
Ένα ψυχρό κύμα αέρα διαπέρασε σαν ηλεκτρικό ρεύμα την ψυχή της. Το πρωί όλα είναι άλλιως, πάντα είναι. Η νύχτα σκεπάζει τα πάντα και η μέρα αφήνει τις αλήθειες ακάλυπτες, γυμνές , προκλητικές, να στέκονται εκεί θυμίζοντας την πραγματικότητα.
"Ματαίωση" σκέφτηκε, προσπαθώντας να σβήσει τα ίχνη, στρώνοντας με μανία τα σεντόνια.
Η καφετιέρα που σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας ημέρας, μύρισε τη μοναξιά της κουζίνας. Βιαστικά άλειψε μια κουταλιά μαρμελάδας σε μια μισοδιαλυμένη φυργανιά.
Σε λίγο θα βάλει το παλτό της και θα βγεί στο δρόμο, να πάει στη δουλειά και θα σταθεί στην ίδια στάση. Σε αυτή συνήθιζε να περιμένει το ίδιο λεωφορείο εδώ και τριάντα χρόνια. Αν και είχε φύγει από αυτή τη γειτονιά, απ΄αυτή την πόλη πολλές φορές, ο δρόμος την γύριζε πίσω..Να επιστρέφει περιμένοντας.
Να περάσουν οι μέρες; Να περάσουν οι μήνες; Να φύγει ο χειμώνας; Να έρθει το καλοκαίρι; να φύγουν τα χρόνια;
Περιμένοντας κάτι που θα κάνει την ανατροπή, θα σπάσει τη ρουτίνα, θα φέρει τη χαρά...Ίσως όχι τη χαρά τόσο, όσο αυτό που θα γεμίσει το κενό με νόημα...
Κι αυτή η μισή ερωτική ιστορία , τη νιώθει καλύτερη από την παντελή απουσία της καμίας ιστορίαςαν ακόμα κι αυτή μετενσαρκώνεται σε πλάσμα της νύχτας που της ρουφάει μεθοδικά το αίμα.Αυτή η εντονη μαζοχιστική ηδονή της έλλειψης, του "αδειάσματος"...Τουλάχιστον το να νιώθεις "αδειασμένος" δημιουργεί κι αυτό ένα συναίσθημα, ίσως καθόλα δυσάρεστο. Δεν παύει να υπάρχει όμως.Όπως κι εκείνη...

Το λεωφορείο σταμάτησε τις σκέψεις της. Μπαίνοντας γρήγορα μέσα, χώθηκε πιο βαθιά στο ζεστό παλτό της. Ακούμπησε το κεφάλι της στα θολωμένα τζάμια από το κρύο χαμογελώντας, παραδόξως αισιόδοξα...

Ψύχρανε ο καιρός, ήρθανε και οι πρώτες σταγόνες φέρνοντας μαζί τους το Φθινόπωρο, τα σχολεία άνοιξαν για άλλη μια χρονιά και η κίνηση στους δρόμους επανήλθε στον κανονικό της ρυθμό.

Σα να μην άλλαξε τίποτα και σαν να αλλάξανε όλα.

Το άδειο διαμέρισμα γέμισε πάλι από σκιές..

Και τα αδιέξοδα επανήλθαν,

η σκέψη που πήρε σάρκα και οστά και με επισκέφθηκε ένα

βράδυ αναπάντεχα

μα και κάπως προμελετημένα γίναν όλα,

δυό φθινοπωρινά βιαστικά φιλιά

και μια ανάσα σε δυο σώματα,

με ταχύτητα φωτός προσπέρασε

την τεχνητή αϋπνία

κάτω από ασυντόνιστες κινήσεις,

ξεδιάντροπες, γυμνές και παραπεταμένες

στον ρυθμό μιας ακανόνιστης μελωδίας

αντικατοπτρισμοί της επιθυμίας

οι φόβοι της μέσης ηλικίας

και σε άφησα να πλέεις στη 

λιμνοθάλασσα μου 

προσπαθώντας σφιχτά να σε κρατήσω

τινάχτηκες αλλά εγώ δεν ενιωθα τίποτα πλέον

ακόμα κι αν εσύ άκουσες το αντίθετο από τα χείλη μου,

μέχρι που ήρθε η αυγή και μας βρήκε τυλιγμένους στα μαύρα σεντόνια μου.....

Nick Cave - (I'll Love You) Till the End of the World

Άδεια στρώματα

Νέος χώρος. Νέος Κόσμος. Άδειο δωμάτιο. Λευκό. Οι ταπετσαρίες ξερνάνε εμετό από τους τοίχους. Ξύλινο το πάτωμα κι ένα στρώμα ξεφτισμένο καλά στριμωγμένο στην πάνω αριστερή γωνία. Ιδρωμένα σεντόνια. Ρούχα πεταμένα ανάκατα, τρελλά στο ξύλινο σπασμένο πάτωμα.
Μια πολυθρόνα βρώμικη πιο πέρα. ΄Ενα γυναικείο πεταμένο τζιν σορτς. Κάτι θα γυρεύει σε αυτό το ανδρικό δωμάτιο της εγκατάλειψης. Ξυλωμένο και τσαλακωμένο στέκει εκει να μου θυμίσει πως δεν είμαι η μόνη γυναίκα δίπλα σου.  Αυτό είναι σίγουρο. Αυτό ήταν πάντα σίγουρο.
Σε βλέπω, στέκεσαι κοντά στην μπαλκονόπορτα. Φανερά αδυνατισμένος. Χλωμός. Το βλέμμα σου θολό. Δεν έχεις καταλάβει ότι είμαι στον χώρο σου. Δεν με βλέπεις γιατί δεν με γνωρίζεις. Κάποια στιγμή πλησιάζεις και με σπρώχνεις γιατί στέκομαι εμποδιο. Θες να βγεις από το δωμάτιο.
Πρέπει να πάς να "γίνεις". Ο συγκάτοικος σε περιμένει. Είσαι μέρες τώρα αλλόκοτος. Είπες πως δεν θα το κανες ποτέ αυτό στον εαυτό σου.
Μαύρα τα ρούχα σου και νευρικές οι κινήσεις σου. Παγωμένος αέρας μπαίνει από την μπαλκονόπορτα μα όλες οι πόρτες σου κλειστές.  Η αρρώστια κυλάει στις φλέβες σου μα και στις δικές μου...Είναι αργά τώρα πια. Πήγε μεσάνυχτα. Πικρό ρε .... το φιλί εκείνο που δεν μου έδωσες ποτέ....

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΕΔΙΜΒΟΥΡΓΟ ΑΝΤΙΟ, ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ (κείμενο μπλεγμένο με το ποίημα η "Πόλις" του Καβάφη)

Είπες· "Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή."
Πλησιάζει ο καιρός που θα βρεθώ και πάλι Ελλάδα. Αυτή την φορά για τουρισμό. 'Ηταν Οκτώβρης του '10 όταν έφυγα. Ήταν λίγα χρόνια νωρίτερα όταν το φευγιό ωρίμαζε σαν σκέψη μέσα μου. Με ελάχιστη ενθάρρυνση και βλεποντας τα περιθώρια να στενέυουν πέταξα κυριολεκτικά πέντε ρούχα στην βαλίτσα κι έφυγα άρων-άρων. Ανάμικτα συναισθήματα. Οργή, απογοήτευση, φόβος αλλά και τόλμη να γυρίσω τη ρότα στο καράβι μου, με  μια σιγουρία που ακόμα δεν ξέρω που την βρήκα.
Καλός συνταξιδιώτης στο αεροπλάνο αλλά και συμβολική η γνωριμία μας. Μετανάστης πρώτης γενιάς στην Αμερική. Ομογενής Έλληνας κάτοικος Νέας Υόρκης. Αυτός για τα Στέιτς εγώ για το Νησί. Δεν μπορούσε να κατανοήσει γιατί έφευγα από την Ελλάδα. Όταν εκείνος πήρε την απόφαση να φύγει το ΄60, πραγματικά δεν υπήρχε τίποτα. Άντε τώρα να του εξηγώ τι, πώς και το γιατί. Ανάμεσα σε άλλα που με ρώτησε ήταν αν θα μου λείψει η οικογένεια κι αν την έχω όντως, γιατί σκληρός ο αποχωρισμός και πώς να το κάνουμε. Αυτό πραγματικά πόνεσε. Κι ακόμα περισσότερο, όταν στο τέλος του ταξιδιού αντιλήφθηκα πως οι μόνοι Έλληνες που ταξιδεύαμε εκείνη την εποχή και όχι για τουρισμό στη Βρετανία είμασταν εμείς οι δυό και κάτι νεαροί που πήγαιναν να πιάσουν ένα καράβι. Ναυτικοί όντας. Κι εγώ, ένας σύγχρονος μετανάστης που με τη δικαιολογία των σπουδών, βρέθηκα να αναζητώ εκτός συνόρων εργασία.
Προσγείωση στο έδαφος και στην πραγματικότητα. Στο μυαλό όλα ανάκατα. Σπίτι, μεταπτυχιακό, δουλειά, λίρες, άγχος, άγχος αλλά ευτυχώς και μια ζεστή αγκαλιά. 
Ωραία πόλη το Εδιμβούργο. 
Θα την χαρακτήριζα είτε τουριστική, είτε φοιτητική. Μια πόλη που χρονολογείται από το 1400 και αποτέλεσε μεγάλο κέντρο του Διαφωτισμού χάρη στο πανεπιστήμιο. Για περισσότερες λεπτομέρεις και τουριστικές πληροφορίες μπορείτε να κοιτάξετε στο Ίντερνετ και θα βρείτε χιλιάδες εγκώμια για την μικρή αυτή πρωτεύουσα της γενναίας Σκωτίας.
Μαγευτικά γοτθικά κτήρια, η γεννέτειρα πόλη άλλωστε της Ρόουλινγκς, μητέρας του Χάρυ Πότερ, καταπράσσινα πάρκα και διπλά κόκκινα λεωφορεία. Ο κεντρικός και πιο πολυσύχναστος δρόμος η Princess Street, από τη μια πλευρά χαιρετίζει το κάστρο του Εδιμβούργου από την άλλη τα τεράστια πολυκαταστήματα. Την πρώτη φορά που είδα το Εδιμβούργο ήταν το 1997 όταν είδα την ταινία Trainspotting. Βέβαια αυτό που είδα περισσότερο ήταν την κοινωνική πραγματικότητα της τότε σύχρονης βρετανικής νεολαίας, που δεν έχει αλλάξει και πολύ μέχρι σήμερα. 
Τι σχέση μπορεί να έχει ο William Wallace και ο Robert the Bruce με τον Renton, Spud και Sick Boy, αδυνατώ να απάντησω καθώς η απόκλιση ανάμεσα σε αυτούς τους δυο κόσμους είναι τεράστια. Κι αν δεν με πιστεύετε, καθίστε να δείτε τυπάκο "φτιαγμένο" πρωί-πρωί να τρώει το Scottish Breakfast προσπαθώντας μάταια να κόψει με το μαχαίρι την ματωμένη Πουτίγκα,ενώ τα φασολάκια βουτηγμένα στην σάλτσα να εκτινάσσονται στο διπλανό τραπέζι και να προσγειώνονται στο τσαγάκι της ξεχασμένης από τον θάνατο γριούλας που άφησε την μασέλα σπίτι της και βγήκε με τις φίλες της για tea. Κάπου σε όλο αυτό το σκηνικό, έρχεται να προστεθεί η αριστοκρατεία της πόλης, που βρίσκεται να συχνάζει στον πιο πάνω δρόμο την George Street. Εκεί αν δεν φοράς ασπρο μαυρο κουστούμι, είναι πολύ πιθανό να φας πόρτα κι από το τοπικό καφέ. 
Λίγο πιο πάνω τα posh μέρη, λίγο πιο κάτω τα τριτοκλασσάτα και τα ιντερνάσιοναλ. Γιατί όπως και να χει, ο τουρισμός είναι μόνιμος και η ταξική κοινωνία ακλόνητη. Στο Εδιμβούργο μένουν διάφοροι από όλο τον κόσμο. Από όποια χώρα μπορείς να φανταστείς. Από την Κίνα μέχρι την Αυστραλία και από τη Ρωσία μέχρι την Αφρική. Και ντόπιοι από όποια κοινωνική τάξη μπορείς να φανταστείς. Εκτός από το ντύσιμο που αντιπροσωπεύει αν προέρχεσαι από τα ανώτερα ή τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα, είναι και η προφορά. Τα posh αγγλικά από τους ευκατάστατους σκωτσέζους και τα lumpen slang της εργατικής τάξης..
Την πρωτοκαθεδρία από τον ιντερνασιοναλ πληθυσμό  την κλέβουν οι Ισπανοί. Πολλές φορές ακούς περισσότερα Ισπανικά από Αγγλικά στους δρόμους και στα λεωφορεία. Κάποτε οι Ισπανοί ερχόντουσαν εδώ για να μάθουν Αγγλικά. Τώρα έρχονται για να βρούν δουλειά. Και είναι νέα παιδιά κι αυτοί με πτυχία και διπλώματα. Αλλά τζίφος. Τα πράγματα στενεύουν παντού. Πολλοί από αυτούς γυρνάνε πίσω, άλλοι "καίγονται" από το αλκόολ και την ρουτίνα. Μια άλλη μεγάλη κοινωνία είναι και οι Πακιστανοί. Αν κάνετε κάποιου είδους ταύτιση με τον αντίστοιχο πληθυσμό στην χώρα μας μάλλον θα γελιέστε. Εδώ οι πακιστανοί είναι πολύ ευκατάστατοι, πηγαίνουν τα παιδιά τους στα καλύτερα σχολεία και οι ίδιοι έχουν και συντηρούν διάφορες επιχειρήσεις δουλευοντας ασταμάτητα επτά μέρες την εβδομάδα.
Η πόλη είναι μικρή. 'Ισως πιο μικρή κι από τη Θεσσαλονίκη. Το καλοκαίρι ζωντανεύει με το Φεστιβάλ που γίνεται για έναν μήνα και τότε η πόλη σφύζει από καλλιτεχνική ζωή. Κατά τα άλλα, όλο το χειμώνα είναι αρκετά βαρετά τα πράγματα. Και για να μην ξημεροβραδιάζεται κανείς στις πάμπ και τελικά γίνει αλκοολικός, βρίσκει άκρες με παρεούλες πολυεθνικές ή εγχώριες και περνάνε έτσι ευχάριστα οι μακριές και σκοτεινές νύχτες του χειμώνα. Σημειωτέον τρείς η ώρα το χειμώνα έχει ήδη νυχτώσει. 
Μια καλή πάντα επιλογή είναι μια βόλτα στους κήπους του Πριγκήπα ή στο Holyrood Pallace...Ειδικά μετά από μια μέρα σκληρής δουλειάς ή ενός μεγάλου lunch break. Εάν ο καιρός το επιτρέπει βέβαια. Πολλές φορές έχω βρεθεί να κάνω διάλλειμα σε κάποιο πάρκο και να τρώω το μεσημεριανό μου κάτω από τον σκωτσέζικο ουρανό.
Μια διαφορετική εμπειρία είναι ο καιρός. Τέτοιον καιρό δεν συναντάς εύκολα. Μου φαίνεται πως η έκφραση σκωτσέζικο ντους, δεν προέρχεται από καμία ετυμολγία. Πρέπει να είναι μη επιτυχημένη μετάφραση από τo scottish showers (καταιγίδες), αλλά επειδή από την βροχή περνάμε στον  ήλιο σε μηδενικό χρόνο, εξού και η ρήση. Ειδικά το καλοκαίρι βγαίνω με το κοντομάνικο και καταλήγω με φλις και αδιάβροχο και ξανά με κοντομάνικο..Περίεργο δεν έχω ακούσει τόσο καιρό ούτε ένα τζιτζίκι..Σε κάτι τέτοιες στιγμές σκεφτόμουν το ήλιο και την θάλασσα, τα νησιά, τους καλοκαιρινούς μου έρωτες . 
Συνήθιζα λοιπόν να δουλεύω σε αυτήν την πόλη. Στήριζα για 2 χρόνια άτομα με ψηχικές παθήσεις. Αντιστοιχο επάγγελμα δεν έχουμε στην Ελλάδα, γιατί δεν υπάρχει αυτόνομη διαβίωση. Βρήκα την δουλειά εύκολα και γρήγορα με προσόντα μου, το πτυχίο στην Κοινωνιολογία και μια στοιχειώδη επαγγελματική εμπειρία. 'Αλλος πλανήτης. Άλλες αξίες. Άλλες αρχές. Είναι δύσκολο να συνηθίζεις στα αυτονόητα. Στον σεβασμό, την συναδελφικότητα, την ειλικρίνεια. 
"Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει."
Σε ένα χρόνο όμως ήρθαν τα πάνω κάτω. Η ίδια πόλη, οι ίδιοι ανθρωποι. Νέες αλλαγές όμως και οι αγκαλιές πια φύγανε. Παρέα μου έμειναν τα κοράκια και οι γλαροι πάνω από τον ουρανό. Εγώ εδώ όμως με σθένος συνέχιζα να ζω στην καθημερινή μου ρουτίνα η οποία έχει αρχίσει να με εκνευρίζει και να την βαριέμαι. Γιατί αυτό που κατάλαβα μετά από δύο χρόνια εκτός είναι ότι ναι μεν η δουλειά είναι πολύ σημαντική στη ζωή του ανθρώπου άλλο τόσο όμως είναι και η κοινωνική ζωή.Και μπορεί να γνώριζα κόσμο και ντόπιο και ξένο σαν κι εμένα αλλά κάτι μου έλειπε. Κάτι δε μου κρατούσε εκεί. Κι όταν η κοινωνική ζωή στερείται ποιότητας τότε πιο το νόημα να έχεις υποστεί μεταμφύτευση σε ξένα χώματα.
"Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα".
 Άρχισα λοιπόν να αναπολώ το παρελθόν φτιάχνοντας εικόνας και ζώντας αναμνήσεις από το τότε , μάλλον επειδή το τώρα μου είχε αρχίσει να με μελαγχολεί και να με βάζει σε σκέψεις. Όταν έχεις ήδη κάνει το βήμα κι έχεις φύγει από την Ελλάδα στις μέρες μας, είναι δύσκολο να ξαναγυρίσεις. Να ξαναγυρίσεις που και με τι συνθήκες; Έτσι νιώθω κι εγώ κι ο καθείς που βαρέθηκε την περιπλάνηση, πραγματικό εγκλωβισμό καθώς ο γυρισμός είναι αδιέξοδος αλλά και η προσάρτηση σε μια ξένη χώρα είναι κι αυτή δύσκολη. Κι όταν το συνειδητοποείς είναι ακόμα δυσκολότερη. Και μετά πάλι αναρωτιέμαι αν μου φταίει η πόλη ή η προσωπική μου επιλογή. Το αίσθημα ότι δεν χωράω πουθενά και το φεύγα...
"Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις."
Για να ενσωματωθείς πρέπει να θες να γίνεις σαν τον ντόπιο, να ασπαστείς την κουλτούρα, τους νόμους, τα πάντα κι όλα αυτά οικειοθελώς. Πόσο εύκολο όμως είναι αυτό; Και πόσο δύσκολο είναι όταν το συνειδητοποιείς αφού χορτάσει πια το στομάχι σου και πήξει η γκλάβα σου. Και τότε είναι που αρχίζεις να ψάχνεις για κάτι καλύτερο το οποίο όμως δεν ξέρεις τελικά αν υπάρχει και  που είναι. 
"Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις --
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό."
Συνεπώς τέλος αυτού του καλοκαιριού αποχαιρέτησα ξανά την Ελλάδα αλλά και το Εδιμβούργο. Επόμενη στάση Βρυξέλλες. Αναμένονται εξελίξεις...
"'Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες".
Και πάλι όμως θα πω πως όλα είναι εμπειρίες και δρόμος..Ψηλά το κεφάλι, σφιχτός ο κώλος, έξω το στήθος και πάλι στ' άρματα. Για να διαψεύσω τους τελευταίους στίχους του Καβάφη, τους τελευταίους τους οποίους αμφισβητώ. Ό,τι χαλάει, φτιάχνει...Ακόμα κι αν αυτό που χαλάει είσαι εσύ ο ίδιος..
Καλό Φθινόπωρο. 

ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΝΘΡΩΠΑΚΙ

Πώς είναι να επιβάλεις τον τρόμο και να μας κάνεις να φοβόμαστε; Και τι είναι ο φόβος που έχεις μάθει να παίζεις μαζί του; Και  για ποιο αύριο αλήθεια να φοβηθούμε όταν μας έχεις διαλύσει τα όνειρα και την ελπίδα; Τι έχει απομείνει όρθιο και θες να το τσακίσεις;

Πόσο μίσος κρύβεται μέσα στην ανύπαρκτη καρδία σου..Γιατί δεν μας αφήνεις απλά να ζήσουμε..Πόσο κοστίζουν τα όνειρα; Πόσο η ίδια η ζωή μας; Ποιο το νόημα λοιπόν της ύπαρξης όταν θες να ακυρώσεις την κάθε προσπάθεια μας για μια θέση στον ήλιο, όταν θες να ακυρώσεις την αξιοπρέπεια μας.

Στις πλάτες του εργάτη γεννήθηκες, μπάσταρδο γέννημα και  μεγάλωσες από την απόλυτη υπεραξία της εργασίας και τώρα σαν γέρικο τέρας για άλλη μια φορά στην ιστορία θέλεις να μας καταπιείς. Είσαι το δημιούργημά μας και τώρα μαζί σου ζούμε την παρακμή και την ξεφτίλα σου. ‘Εναν μικρό σου θάνατο. Προφανώς σταμάτησε για λίγο η ανάπτυξή σου, καθώς μας ήπιες τόσο πολύ το αίμα που στέρεψε πια από τις φλέβες μας. Δεν έχουμε άλλο να σου δώσουμε ρε!

Μέσα στην άνω των 300 χρόνων ιστορίας σου έχεις σημαδέψει την ανθρώπινη ιστορία με δυστυχία, πολέμους, εξάντληση του πλούτου από χώρες που ονόμασες "Τρίτες", ενώ η ανθρωπότητα έχει κηρύξει πόλεμο εναντίον σου από το 1848. Εκεί στέκεις όμως αλώβητος ως άλλος "Εξολοθρευτής" κι εμείς ψάχνουμε να βρούμε το όπλο που θα σε στείλει στον θάνατο για πάντα. Έχεις κατατροπώσει τους πάντες και τα πάντα.

Τώρα θες να μας πάρεις μαζί σου στην κατρακύλα. Σου εύχομαι να γνωρίσεις την κόλαση σιχαμένο τέρας και να καείς στην χειρότερή σου κόλαση, χωρίς ανάσταση. Δεν μπορώ ούτε να σου αναγνωρίσω το ελάχιστο διάστημα που οι άνθρωποι γνώρισαν την ευημερία κοντά σου..απλά γιατί ήσουν μια απάτη. Ένα ψέμα που ακόμη το πληρώνουμε ακριβά.

Δεν μπορώ όμως να δικαιολογήσω κι όλους εκείνους τους δίποδους έλλογους επι-ζώντες που θέλουν να σε σώσουν και σου χαϊδεύουν τα αυτιά, παίρνοντας μακριά ό,τι με αίμα έχει κερδηθεί. Δεν φτάνουν οι μάχες που έχουμε δώσει, οι νεκροί που έχουν πέσει.. Τους έχεις κατασπαράξει όλους..

Είσαι το πιο σιχαμένο οικονομικό σύστημα, είμαστε όμως ακόμα ζωντανοί μέχρι να πάρουμε εμείς το όπλο στα χέρια μας και σε θάψουμε μαζί με τα δολάρια, τα ευρώ, τις λίρες σου....

ΑΠΟΨΕΙΣ

Προσθήκη λεζάντας

AΠΟΨΕΙΣ

 “Οι άνθρωποι απαιτούν ελευθερία λόγου για να αναπληρώσουν την ελευθερία σκέψης, την οποία αποφεύγουν” (Soren Aabye Kierkegaard)

Πέρασε πολύς καιρός από τότε που έγραψα κάτι σε αυτό το ιστολόγιο. Και τα πιο πρόσφατα άρθρα μου είναι τώρα πιο μακρινά και δεν αναφέρονται στη χώρα που με έχει υποδεχτεί σχεδόν τα τελευταία τώρα δύο χρόνια. Ίσως λόγο άρνησης της νέας πραγματικότητας, ίσως επειδή δεν διαφέρει και πολύ σε ποια χώρα τελικά βρίσκομαι. .
Επειδή παρακολουθώ ότι συμβαίνει στην Ελλάδα τον τελευταίο καιρό, μέσω ίντερνετ αλλά και ό,τι λέγεται κι από εδώ για την Ελλάδα, είπα να αναρτήσω μερικές από τις απόψεις των αγαπητών φίλων σκοτσέζων, έτσι όπως τις διαβάζω καθημερινά στο λεωφορείο, ενώ πάω για δουλειά, σε αυτή την κίτρινη, κατά την άποψή μου, βρωμοφυλλάδα που έχει γεμίσει όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις κι ακούει στο όνομα ΜΕΤΡΟ. Εδώ κι ενάμιση χρόνο έχω κουραστεί να ακούω για το κακό που προκαλέσαμε στην ευρωπαϊκή ενότητα, για τα δάνεια που έχουμε πάρει, για την αναξιοπιστία μας, την αντίδραση μας και τον αναρχισμό μας. Σε κάθε μεγάλη διαδήλωση που συνέβαινε στην Ελλάδα, ο λαός ήταν ο τεμπέλης, αυτός που δε θέλει να πληρώσει τα δάνεια του, ο ανένταχτος, ο ΑΝΑΡΧΙΚΟΣ. Εδώ κι ένα χρόνο η  λάσπη πέφτει με το κιλό καθώς είμαστε κλέφτες, τεμπέληδες και προσφάτως από ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ μετονομαστήκαμε σε ΝΑΖΙΣΤΕΣ. Απορώ πως ένας λαός μπορεί να αλλάξει τόσους χαρακτηρισμούς και ετικέτες, όπως και να σηκώσει το βάρος μιας παγκόσμια οικονομικής κρίσης στις πλάτες του.  Κρίμα γιατί δεν σκέφτηκα πολύ πιο πριν από σήμερα, να σκανάρω πιο ενδιαφέρουσες απόψεις και άρθρα που θα αποδείκνυαν την αλήθεια  των λόγων μου,  από αυτή απλά του Πώλ και του Τζέρι από το Εδιμβούργο της Μ. Βρετανίας. Επιφυλάσσομαι όμως. Τέλος πάντων είπα να αναρτήσω την άνωθεν άποψη που διάβασα σήμερα το πρωί που με λίγα λόγια ο αγαπητός υπογράφων έχει να προσθέσει ότι εκτός των άλλων είμαστε και αλκοολικοί. Παράδοξο, άλλα κοιτάξτε ποιοι μιλάνε για αλκοολισμό...
Επειδή για να είμαι δίκαιη, δεν ξέρω κατά πόσο ο Πωλ είναι υπαρκτό πρόσωπο και όχι κάποιος συντάκτης της συγκεκριμένης εφημερίδας, θα μπορούσα να στραφώ και εναντίον της φυλλάδα που δυο μέρες πριν, είχε στο πρωτοσέλιδό της, του τσολιάδες του Συντάγματος κι από κάτω με κεφαλαία: Η ΕΛΛΑΔΑ ΨΗΦΙΣΕ ΝΑΖΙ. Δεν βγάζω την βλακεία του λαού μας απ έξω για όλα τα δεινά που τραβάμε και την είσοδο της Χρυσής Αυγής στο κοινοβούλιο. Δεν μπορώ όμως να μην σκεφτώ, πως τέτοιες μαζικές φυλλάδες που μοιράζονται με μηδενικό κόστος απλόχερα στον κοιμισμένο πολίτη που βρίσκεται χαράματα στο λεωφορείο για το μεροκάματο, δεν αποσκοπεί σε με καλοστημένη  προπαγάνδα που διασφαλίζει τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης, της πολιτικής σκηνής, του Διεθνές νομισματικού ταμείου και όποιου άλλου γραβατωμένου κώνωπα μας ρουφάει το αίμα. Κι όλα αυτά καθώς δεν αναφέρθηκε καν στην άνοδο του αριστερού Σύριζα αλλά επικεντρώθηκε στον Σαμαρά και τη Χρυσή Αυγή. Αυτό βέβαια με έβαλε σε σκέψεις, για την προνοητικότητα των συντακτών σε σχέση με το τι σχηματικός κυβερνητισμό θα σχηματισθεί τελικά στη χώρα μας. Για να μην κατηγορηθώ όμως ως συνωμοσιολόγος, να συνεχίσω με τις υπόλοιπες απόψεις που διατυπώνονται στην συγκεκριμένη "κώλο"-φυλλάδα (με το συμπάθιο) που διανέμεται δωρεάν ( άλλη μια φορά)  και κατακλύζει την πόλη και έτσι θα παραθέσω και την άποψη του Τζέρι που υπερασπίζεται τις τράπεζες μιλώντας για προσωπική ευθύνη. Η τελευταία λέξη είναι η αγαπημένη των Βρετανών και το αγαπημένο τους σπορ είναι η μετάθεσή της από τον έναν στον άλλον. Όποιος και να ναι αυτός.
Λυπάμαι όμως που μιλώντας για ευθύνες, δεν μας εξηγεί  ποιος τελικά ευθύνεται για την μαζική κατανάλωση, δανείων, πιστωτικών τραπεζών και όλης της επίπλαστης χρηματοπιστωτικής απάτης που στήθηκε περίτεχνα στις πλάτες μας, όταν τη δεκαετία του 70-80 άρχισε να κατευνάζει το αμερικάνικο όνειρο και τα χρήματα να συρρικνώνονται σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η ξαπλώστρα

Παραλία
κάτω από μια ομπρέλα, μια ηλιόλουστη μέρα,
κρύβομαι κάτω από το ψάθινο καπέλο,
πίσω από τα μαύρα μου γυαλιά,
ηλιαχτίδες ζεσταίνουν τις άκρες των δαχτύλων μου,
παγωμένο ακόμα το σώμα,
και οι σκέψεις.
Γεύση από κακάο και τροπική καρύδα,
δυο γουλιές παγωμένου καφέ
νοσταλγία και μια φτηνή δικαιολογία,
παγάκια από βροχή
στις άκρες των ματιών μου...
Πίσω από τα μαύρα μου γυαλιά
κρύβομαι στην ξεχασμένη ζέστη.
Kολλημένη σάρκα πάνω στην καλοκαιρινή ξαπλώστρα.
Αυπνία
και μια θάλασσα
πιο γαλάζια από ποτέ, στολισμένη
με τα ακριβότερα κοχύλια .
Ωδή στον πιο ζεστό ήλιο
που διάλεξα να κρύψω καλά πίσω από τα σύννεφα
της απέραντης αυτής υπαρκτής βορεινής μελαγχολίας.

Ο Τοίχος με τα σαλιγκάρια

Πρωινή βροχούλα, νότισε την καλοκαιρινή γη που ομως ψυχρή ακόμα, σκεπάζει ακόμα την κοιμισμένη πανίδα.

Μια αποικία βραδυκίνητων γλοιώδη πλασμάτων, προβάλλει δειλά στον κόκκινο τοίχο.

Κέλυφα σπίτια, σαν κοχύλια από μια γήινη παραλία, σέρνονται αφήνοντας υδάτινα ίχνη στα πεζοδρόμια της πόλης.

Σαλεμένα απ τις σταγόνες που χτυπήσαν το πρωί την πόρτα τους
προβάλλουν τις κεραίες τους στον ανύπαρκτο ήλιο φλερτάρωντας
απροκάλυπτα και μοιράζοντας μια υγρή "καλημέρα".

Ο κίνδυνος ελοχεύει, από ψηλά. Απροσδίοριστος. Δεν φαίνεται να νοιάζονται.
Θα μπορούσαν να διάλεγαν την ασφάλεια του τοίχου, επιχειρησαν όμως να
ρισκάρουν τη ζωή τους στο πεζοδρόμιο.

Ουράνιος από μηχανής θεός αλλάζει την πορεία τους, μεταφέροντας ορισμένα
σε ασφαλές μέρος. Κρύφτηκαν από φόβο. Αγνωστος ο υποκινητής των νημάτων.
Κρύβουν βιαστικά τις καλημέρες στο ευθραυστο καβούκι τους. Τα δυο μάτια
τους συνάντησαν το ένα γιγάντιο.

Πολύπλοκες γραμμές στα υγρά πεζοδρόμια.

'Ενα ξαφνικό "Κρακ"! Περαστικός κίνδυνος από δίποδο
απρόσεκτο αλλά νοήμων είδος. Έλλειψη χρόνου. Αδυναμία επικοινωνίας.
Τα μάτια δεν πρόλαβαν να συναντηθούν. Προσθήκη θυμάτων από πολλαπλά "Κρακ"!

Κατεστραμμένα σπίτια, γυμνοί σάλιαγκες σε ελαστικές σόλες.
Στο άψυχο πεζοδρόμιο η βροχή θα τους ξεπλύνει.

Το δάκρυ ενώθηκε με τη βροχή.

Κάποιοι ακόμα ρεμβάζουν
ανέμελα πάνω στον τοίχο.

. Το νησί των καταραμμένων, έχει χριστουγεννιάτικο όνομα και βρίσκεται στην μακρινή Αυστραλία.

Κάθε φορά που βρίσκομαι εκτός συνόρων και ταξιδεύω σε άλλα μήκη και πλάτη, γνωρίζοντας ανθρώπους από διαφορετικές χώρες και κουλτούρες, δεν νιώθω τίποτα παραπάνω από ευγνομωσύνη. Κυρίως γιατί η αντίληψη που αποκτώ για τον κόσμο στον οποίο έχω έρθει, γίνεται πιο μεστή, πολύπλευρη και η πραγματικότητα γίνεται τρισδιάστατη. Καμιά φορά δεν είναι ευχάριστη..Τις περισσότερες φορές δεν είναι. Διότι αυτός ο κόσμος δεν είναι όμορφα αγγελικά πλασμένος και τελικά αναρωτιέμαι ποιοι είναι αυτοί τελικά που ζουν μια ζωή χαρισάμενη σε αυτόν τον πλανήτη, ενώ πολλές είναι οι ψυχές που υποφέρουν.
 Αν δεν είχα έρθει λοιπόν στην Σκωτία, δεν θα είχα γνωρίσει την Αλίσια από την μακρiνή Αυστραλία και δεν θα είχα μάθει ίσως ποτέ για την ανθρώπινη χωματερή της χώρας της που δεν είναι άλλη από το "Νησί των Χριστουγέννων". Κι αυτό μετά από μια ενδιαφέρουσα κουβέντα περί μετανάστευσης, σε ένα διάλλειμα απ τη δουλειά, όπου πληροφορήθηκα πως σε αυτό το νησί  παραμένουν όλοι οι αιτούντες άσυλο κι όσοι παράνομα φτάνουν στα χωρικά ύδατα της χώρας με τους γνωστούς τρόπους. (βλέπε πλοία, ψαρόβαρκες μάλλον που βουλιάζουν, κτλ). Οι συνθήκες διαβίωσης εκεί είναι άθλιες και τις περισσότερες φορές δεν καταφέρνουν ποτέ να φτάσουν στην Αυστραλία, παραμένουν στο νησί  προσωρίνα μέχρι να βγάλουν τα χαρτιά τους που δε βγαίνουν ποτέ και τελικά τους απελαύνουν παντελώς.  Ο Τομ, βρετανός συνάδελφος που ήταν παρών στη συζήτηση, μας είπε πως κάποια χρόνια πριν που σκεφτόταν να πάει Αυστραλία ώστε να εργαστεί σε κάποιο ξενοδοχείο σα λατζέρης ή βοηθός κουζίνας, έπρεπε να έχει τουλάχιστον 2.000 λίρες στον λογαριασμό του ώστε να γίνει δεκτός στη χώρα. Να σημειώσουμε πως υπάρχει ιδίατερη συνθήκη ανάμεσα σε Βρετανία κι Αυστραλία και δεν πήγαινε καν να ζητήσει άσυλο αλλά σαν απλός εργάτης. Κάτι ανάλογο βέβαια συμβαίνει και στην Βρετανία, αν είσαι Ινδός ή δεν ανήκεις στην Ευρωπαϊκή ήπειρο πρέπει να έχεις σταθερό ετήσιο εισόδημα περίπου 30.000 λίρες για να μπορέσεις να ανανεώσεις την βίζα σου και συνεπώς την άδεια εργασίας και άδεια διαμονής. Στην Ελλάδα επειδή απουσιάζει πληρως η μεταναστευτική πολιτική, το χρέος έχει περάσει στον πολίτη και ο πρόσφυγας αργοπεθαίνει στις πλατείες αναπνέοντας τα δικά του αλλά και τα δικά μας σκατά. Όπως και να το δεις είναι το ίδιο. Φέυγεις από την χώρα σου για να σωθείς, κυνηγημένος και πεινασμένος και μια φυλακή σε περιμένει.. Μήπως τελικά να μην είμασταν αχάριστοι που τουλάχιστον ακόμα έχουμε να φάμε; Και μηπως να νιώθω τυχερή που βρήκα δουλειά στη Σκωτία και νιώθω ισότιμο μέλος αυτής της κοινωνίας;
Οι περισσότεροι λοιπόν, όταν ακούμε "Αυστραλία", μας έρχονται στο νου πιθανώς, εικόνες από ξεχασμένους μας συγγενείς που μετανάστευσαν εκεί την δεκαετία του '50, τα κοάλα και τα καγκουρό,ο ζεστός καιρός, μπορεί και κάποιες εξωτικές παραλίες. Για πολλού άλλους δε η Αυστραλία είναι ένας επίγειος παράδεισος, ιδίως σήμερα, που την χώρα φαίνεται να μην την έχει επηρεάσει η παγκόσμια κρίση. Μάλλον ψέμματα. Κάποια στιγμή οι "άρχοντες της χώρας", αποφάσισαν τελικά πως την επηρέασε και γι αυτό τελικά κατέληξαν στο συμπέρασμα πως έπρεπε να κάνουν περικοπές στο ποσοστό των ειδικευμένων με προσοντα εργατών- μεταναστών.  Ας μην ξεχνάμε όμως,  πως η Αυστραλία, είναι μια χώρα που η κοινωνία της δημιουργήθηκε αποκλειστικά από μετανάστες ενώ οι άμοιροι ιθαγενείς Αβοριγίνες αποτελούν πλέον εκθέματα φυσικής ιστορίας και οι περισσότεροι φαίνεται πως έχουν νοσήσει από την μακρόχρονοι αρρώστια των αγγλόφωνων κατοίκων της, δηλαδή από την υπερκατανάλωση Αλκόολ.
Η Αυστραλία λοιπόν αν και απομονωμένη απο τον υπόλοιπο κόσμο φαίνεται πως αποτελεί αγάπημενο προορισμό και φαντάζει ως γη της ελευθερίας για πολλές βασανισμένες ψυχές που έρχονται από κάποια πατρίδα που βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση. Αρκει μια ματία στον χάρτη για να κατανοήσουμε γιατί είναι κοντινός προορισμός από τις Ασιατικές χώρες. Κι εδώ όμως φαίνεται πως οι τεχνικές αναχαίτισης του άμαχου πληθυσμού είναι παρόμοιες με αυτές που χρησιμοποιούνται και σε όσους επιχειρούν να φτάσουν με κάποιο σαπιοκάραβο και στη δική μας χώρα.
Το 2010 περίπου 50 αιτούντες άσυλο έχασαν τη ζωή τους στα ανοικτά των ακτών του νησιού των Χριστουγέννων, αφού η βάρκα με την οποία ταξίδευαν προσέκρουσε στα βράχια από κάποιο διερχόμενο Flying Fish Cove. Κι αυτό δεν είναι παρά ένα γεγονός. Καθημερινά διάφορα πλοιάρια προσκρούουν, βουλιάζουν ή εξαφανίζονται πριν καν προλάβουν να φτάσουν στην 'Ηπειρο.




ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990,  πλοία με αιτούντες άσυλο αναχωρούν κυρίως από την Ινδονησία και αποβιβάζονται στο νησί.
Το νησί των Χριστουγέννων θεωρείται αυστραλιανό  έδαφος στον ινδικό Ωκεανό, περίπου 2000 χλμ απο την βορειοδυτική ακτή της Αυστραλίας και 500 χλμ από την Τζακάρτα της Ινδονησίας. Χιλιάδες ανθρώπων κατέφθαναν εκεί ανά τον χρόνο με τις πραμάτειες τους, πληρώνοντας αστρονομικά ποσά σε λαθρέμπορους για την μεταφορά τους.
Το 2001, η Νήσος των Χριστουγέννων έγινε θέμα ανάμεσα σε Αυστραλία και Νορβηγία. Γνωστή ως υπόθεση Τάμπα, όταν η αυστραλιανή κυβέρνηση σταμάτησε ένα νορβηγικό πλοίο, το MV Τάμπα, απαγορεύοντας να μπει στα χωρικά της ύδατα,με 438 διασωθείς αφγανούς αιτούντες άσυλο. Οι διάφορες πολιτικές αντιδράσεις στην Αυστραλία αλλά και η κόντρα με την Νορβηγία αποτέλεσαν σημαντικό θέμα που επηρέασε τις αυστραλιανές εκλογές το  2001.
Έτσι λοιπόν έγινε λόγος για τη Λύση του Ειρηνικού  επί  διακυβέρνησης Χάουαρντ, όπου αποσχίστηκαν από την ζώνη της μετανάστευσης της Αυστραλίας 4000 νησιά. Η πολιτική αυτή σχετίζονταν με το να αποθαρύνουν τους ανθρώπους που κατέφθαναν με πλοία να φθάσουν στην χώρα και να επιτρέψουν στην αυστραλιανή κυβέρνηση να παρακάμψει τις διεθνείς υποχρεώσεις της προς τους αιτούντες άσυλο, από το αυστραλιανό έδαφος. Ως μέρος της  Λύσης του Ειρηνικού,  ήταν οι ανεμοδαρμένοι πρόσφυγες οι οποίοι έφθαναν με το πλοίο να σταλούν, είτε καλύτερα να εξοριστούν ,στη Νήσο των Χριστουγέννων, ή στο νησιωτικό έθνος του Ναουρού και από εκεί να αιτηθούν άσυλο.

ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΓΚΟΥΑΝΤΑΝΑΜΟ

Το 2006 δημιουργήθηκε ένα κέντρο υποδοχής , που περιείχε περίπου 800 κρεβάτια και κατασκευάστηκε στο νησί για το Τμήμα Μετανάστευσης. Αρχικά υπολογίζεται να κοστίσε περί τα 210 εκατομμύρια δολάρια, το τελικό κόστος ήταν τελικά πάνω από 400 εκατομμύρια δολάρια.
Πολλοί ήταν εκείνοι που είπαν πως τα μέτρα προστασίας στο κέντρο υποδοχής ήταν υπερβολικά και δεν τηρούν μέχρι σήμερα κανενός είδους προδιαγραφές, ενώ γίνεται λόγος για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μέλος ακτιβιστικής οργάνωσης κάνει λόγο ότι η νήσος των Χριστουγέννων είναι ένα άλλο Γκουαντάναμο. "Αυτό του είδους το κέντρο έχει χτιστεί για κάποιο μυστήριο λόγο σαν το Γκουαντάναμο. Ο προσφυγικός καταυλισμός στο νησί είναι περιστοιχισμένος από ηλεκτροφόρα καλώδια, σκύλους και φύλαξη , το οποίο μάλιστα προσφάτως έχει ανακαινιστεί και δεν ζούν τίποτε περισσότερο από ανθρώπους που ζητάνε άσυλο."
Το 2008, η διεθνής Αμνηστία αλλά και τα Ηνωμένα Έθνη ενημέρωσαν γραπτά την κυβέρνηση πως μετά από επίσκεψη στις εγκαταστάσεις δεν βρήκαν τον λόγο που μοιάζει σαν φυλακή με όλα αυτά τα δρακόντεια μέτρα ασφαλείας και ειδικά μάλιστα όταν προβλέπεται σε αυτές να φιλοξενηθούν και παιδιά. Επίσης τόνισαν πως δεν θα έπρεπε οι προσφυγες φτάνοντας στη χώρα να νιώθουν σαν τιμωρημένοι κι ότι έκαναν κάποιο έγκλημα γι αυτό πρέπει να εκτίσουν κάποιου τύπου ποινή. Επίσης θα έπρεπε να υπάρχουν υπηρεσίες για ψυχολογική υποστήριξη και παροχή νομικής βοήθειας κάτι που απουσιάζει παντελώς.
Μέχρι σήμερα και για αδιευκρίνηστο λόγο οι πρόσφυγες  κρατούνται στο νησί, χιλιόμετρα μακριά από την χωρά στην οποία αιτούνται, ενώ θα μπορούσαν να βρίσκονται κάπου εναλλακτικά στην ίδια την χώρα τουλάχιστον διαμένοντας σε πιο ανθρώπινες εγκαταστάσεις.

ΛΕΥΚΗ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Αυτά σχετικά με τους πρόσφυγες..Αναφορικα με τους μετανάστες τον τελευταίο χρόνο έγκυρες πηγές αναφέρουν πως γίνεται λόγος να επιστρέψει η Αυστραλία στο White Australia Policy.  Τι είναι αυτό;
Ο αυστραλιανός ρατσισμός έχει αρκετά βαθιές ρίζες, γιατί διαμορφώθηκε ως πολιτικοκοινωνική ιδεολογία και πράξη κατά τη διάρκεια της ανόδου του βρετανικού ιμπεριαλισμού και αποικισμού της ηπείρου που άρχισε το 1788. Βασικό χαρακτηριστικό του ρατσισμού αυτού ήταν και το ότι οι ντόπιοι ιθαγενείς και οι άλλοι έγχρωμοι λαοί «έμειναν πολύ πίσω από τότε που ο θεός έπλασε τον κόσμο πριν 6000 χρόνια», όπως διατείνονταν οι ρατσιστές. Οι ρατσιστές δίδασκαν, επίσης, ότι οι ιθαγενείς, ως κατώτερες φυλές, εμπόδιζαν την ανάπτυξη του ανώτερου λευκού πολιτισμού και, συνεπώς, έπρεπε να παραμεριστούν, ακόμα και να εξαφανιστούν για να αναπτυχθούν τα τσιφλίκια των Άγγλων, το εμπόριο, η βιομηχανία και, βέβαια, ο χριστιανισμός. Αυτά πίστευε και η πλειοψηφία των λευκών της χώρας. Και το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Από 300.000 που υπολογίζεται ότι ήσαν οι ιθαγενείς το 1788, το 1900 έμειναν περίπου 40.000, αφού όσοι δεν σκοτώθηκαν κατευθείαν και εν ψυχρώ από τους Άγγλους, οι υπόλοιποι εξοντώθηκαν έντεχνα από την ασιτία, της αρρώστιες που έφεραν οι λευκοί και την κακομεταχείριση (σήμερα δε μόλις και μετά βίας φτάνουν το 2% του συνολικού πληθυσμού της Αυστραλίας).
Εφιάλτες μπορεί να γίνουν πραγματικότητα. Βεβαίως η Λευκή ρατσιστική πολιτική είναι ότι εμπεριέχει το όνομα. Μέχρι το 1975 δεν υπήρχε η ισότητα, ενώ αντίθετα γινόντουσαν μέγαλες διακρίσεις σχετικά με την εθνικότητα και την φυλή στον χώρο της εργασίας. Τα πράγματα από τότε άλλαξαν.
Παρόλα αυτά και προκειμένου να διαφυλάξουν την αγορά από την εισβολή νέων μεταναστών, συζητείται σήμερα, πολύ σοβαρά η επιστροφή αυτής της απάνθρωπης και ευτελιστικής πολιτικής, ανανεωμένη βεβαιώς, με νέο περιεχόμενο,σηματοδοτώντας μια νέα μοντέρνα εποχή με λιγότερους πονοκεφάλους, περισσότερα χρήματα και νέους αποδιοπομπαίους τράγους.
'Αλλος με τι βάρκα μου;

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΕΙΧΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑ

Πάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που είχα κατέβει σε πορεία διαμαρτυρίας.
Μπορεί και από την αντιπολεμική που είχε γίνει για το Αφγανιστάν. Αυτή τη φορά ούτε καν σκέφτηκα αν θα έπρεπε να κατέβω ή όχι.
Κι αυτό δεν είχε να κάνει μόνο με τα σκληρά οικονομικά και αντικοινωνικά μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση για να δανειστεί ώστε να
καλύψει το χρέος της από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Είχε να κάνει με το ότι μια ολόκληρη χώρα και το μέλλον όλων των νέων
αυτής της χώρας υποθηκεύθηκε μέσα σε μια νύχτα. Γιατί όταν έχεις δημοκρατία και ψηφίζεις αυτόν που θες να σε εκπροσωπεί
στη Βουλή, εκείνος φροντίζει να κάνει ό,τι μπορεί για να σε απογοητεύσει, για να σε εξαπατήσει, για να σε ξεπουλήσει. Κι έτσι
αυτός είναι ένας λόγος που κάθε φορά που καλούμαι να ψηφίσω, είτε δεν πατάω, είτε κάνω ό,τι καφρίλα μου κατέβει εκείνη την ώρα. Κι έτσι αυτός είναι κι ο λόγος ίσως που κάποιοι δεν στηρίζουν τις διαδηλώσεις. Κι άλλωστε απέναντι σε ποιον να διαδηλώσεις; Σε αυτόν που ψήφισες και σε βυσμάτωσε είτε να βρεις να βολέψεις κάπου τον κώλο σου, είτε να πάρεις μια καλή μετάθεση;
Τουλάχιστον δε νιώθω συνένοχη σε τέτοιου είδους εγκλήματα.
Αυτό για το οποίο τουλάχιστον τώρα μπορούμε να μιλάμε ανοιχτά, πριν λίγο καιρό
ήταν απλά ανησυχίες και προβληματισμοί μέσα σε μια παρέα σχετικά με την αβεβαιότητα την εργασιακή και την ανασφάλεια. Στον δικό μου περίγυρο
πάνω από τους μισούς νέους της ηλικίας μου, είναι άνεργοι ή δουλεύουν μέχρι τελικής πτώσης για μισθούς της πείνας. Από αυτούς πολλοί λιγότεροι
απασχολούνται στο αντικείμενο στο οποίο επιμορφώθηκαν και άλλοι πάλι κάνουν πραγματικά ό,τι δουλειά να ναι αρκεί να βγάζουν τα καθημερινά τους έξοδα. Χρόνια την γενιά αυτή των τριαντάρηδων, την γενιά των 700 ευρώ, την τρώει η γκρίνια, την
τρώει η αβεβαιότητα. Κι ο λόγος δεν είναι ότι θέλουμε να γίνουμε πλούσιοι. Ο λόγος είναι ότι μετά τις τόσες σπουδές, τουλάχιστον θα έπρεπε να βρίσκαμε μια δουλειά αναλόγων προσόντων, η οποία θα μας εξασφάλιζε μια σχετική αυτονομία, αυτή του να μην ζεις ας πούμε παρέα με τους γονείς σου. Κι επίσης να είχαμε έναν σχετικά ελεύθερο χρόνο, να μπορούσαμε να κάνουμε όλα αυτά που γουστάρουμε, να μπορούσαμε να βρισκόμαστε με φίλους, άντε και να κάναμε κάνα ταξιδάκι και σε καμιά άλλη χώρα να βλέπουμε και κανέναν άλλο πολιτισμό, διαφορετικό από τον δικό μας. Αλλά που...Είχα λοιπόν πολλούς λόγους για να κατέβω στην πορεία. Και φαίνεται πως μαζί με μένα λόγους είχαν και πολλοί άλλοι που επίσης κατέβηκαν και γέμισαν τους δρόμους της Αθήνας. Κάποιοι μίλησαν για 150.000 , κάποιοι για 200.000 ένθερμους διαδηλωτές.
Αυτό το άρθρο το αφιερώνω σε όλους τους φίλους μου. Σε αυτούς που είναι ονειροπόλοι και πιστεύουν σε μια επανάσταση, σε αυτούς που τους εκμεταλλεύονται καθημερινά οι εργοδότες τους για πέντε ψωροδεκάρες, σε αυτούς που είναι άνεργοι, σε αυτούς που έχουν δικές τους δουλειές και είναι πνιγμένοι στα χρέη, σε αυτούς που δεν πιστεύουν τίποτα και πουθενά, σε αυτούς που δε βρίσκουν κανένα νόημα να κατεβαίνουν σε πορείες ακόμα και σήμερα...

Πορεία 5/05/2010

Συνάντηση στο Πεδίον του Άρεως με φίλους και πρώην συναδέλφους. Ήταν μια όμορφη ηλιόλουστη μέρα με πολύ ένταση όμως στην ατμόσφαιρα.
Κόσμος όλων των ηλικιών, εργαζόμενοι, άνεργοι, συνταξιούχοι. Τόσος πολύς ο κόσμος που δεν μπορούσαμε να περπατήσουμε.

Κι επειδή δεν είχαμε και κάποιο συγκεκριμένο μπλοκ να ακολουθήσουμε προπορευτήκαμε αρκετά. Μέχρι το Πολυτεχνείο είχε ενδιαφέρον το χρώμα της πορείας. Μου θύμισε λίγο το Love Parade στο Βερολίνο, διάφορα μπλοκ, διάφορα συνθήματα, μουσικές ακόμα και ποδηλάτες υπήρξαν με χιουμοριστικά μπλουζάκια:"Μας κάνατε τη ζωή ποδήλατο". Έμοιαζε σα μια γιορτή, σα μια γιορτή αλλαγής.
Ανεβαίνοντας στην αρχή της Σταδίου εμφανίστηκαν τα πρώτα ΜΑΤ, ο κόσμος τα γιούχαρε, τους πετούσε μπουκάλια. Λίγο αργότερα πέσανε τα πρώτα δακρυγόνα. Μάλιστα το ένα έσκασε λίγα μέτρα μόλις μακριά από τα πόδια μου. Ευτυχώς μετά από συμβουλή φίλων, είχα μαζί μου Malox και κάποια μαντήλια για να καλύψω το πρόσωπό μου. Δεν φοβήθηκα καθόλου, αναμενόμενα γεγονότα. Ανησύχησαν όμως πολύ κάποιοι φίλοι που ήταν δίπλα μου. Ανεβαίνοντας τη Σταδίου, κάποια πιτσιρίκια στην κυριολεξία πιτσιρίκια, μαυροντυμένα είχαν αναμειχθεί στο πλήθος. Με πέτρες στα χέρια και σπασμένα πλακάκια στη σακούλα. Κάποιοι δίπλα θορυβημένοι τους απηύθυναν τον λόγο:"Μη ρε παιδιά...Πετάξτε τις πέτρες." Επόμενη σκηνή...Κι άλλα χημικά..Κάπου ανάμεσα στο πλήθος, διέκρινα και κάποιους από τους πρώην εργοδότες μου. Είχαν κατέβει κι αυτοί. Συνεχίζοντας, γύρω από την πλατεία Συντάγματος πολύ κόσμος προσπαθεί να ανέβει στη βουλή. Συνθήματα ενάντια στη κυβέρνηση. Τα μάτια μου έτσουζαν, το malox έκανε δουλειά. Για κάποια ώρα έκανα τη νοσοκόμα σε πολλούς διαδηλωτές που φώναζαν για νερό και malox τους έκαιγαν τα μάτια και το πρόσωπο..Πλησιάσαμε και μπήκαμε στην πλατεία.



Ένα βήμα μπροστά, δέκα πίσω. Κλοιός στην Αμαλίας. Μια που κάναμε "Ντου"και μια που τρέχαμε πανικόβλητοι πίσω καθώς τα ΜΑΤ έκαναν καλά τη δουλειά τους με τα δακρυγόνα, τις φυσούνες, τα χημικά. Οι περισσότεροι φίλοι αποχώρησαν. Έμεινα μόνη με μια φίλη. η οργή με είχε κατακλύσει. Δεν είναι δυνατόν να κλείνουν το δρόμο. Να μην αφήνουν τον κόσμο να περάσει.




Η πλατεία μας ανήκει. Η Βουλή μας ανήκει. Πραγματικά οι μόνοι που δεν το έβαλαν στα πόδια σε αυτή τη φάση ήταν τα μαυροντυμένα πιτσιρίκια με τα σπυριά στο πρόσωπο. Δεν ξέρω αν ήταν αναρχικοί. Δεν έμοιαζαν πάντως. Αλλά το λεγε η καρδούλα τους:"Που πάτε ρε πίσω; Είμαστε τριπλάσιοι. Τους έχουμε." Έπιασα τον εαυτό μου να τρέχει μαζί τους προς τη Βουλή και να βρίζω. Ένα χέρι με τραβάει πίσω:"θα σε δείρουν. Κάτσε καλά." ήταν ένας φίλος, που είχε ξεπηδήσει από το πλήθος κι ήρθε προς το μέρος μου. Για κάποια ώρα έτρεμα στην κυριολεξία. Δεν πίστευα αυτά που έβλεπα. Φωτιές στην πλατεία για να μην σκάσουμε απ τα χημικά που υπήρχαν στην ατμόσφαιρα, κάτι γιαγιάδες που βρίζανε, παιδιά που ουρλιάζανε, σκύλοι που τρέχανε κι αυτοί ανάμεσά μας, τύποι που πέταγαν πέτρες, ΜΑΤ που πέταγαν ό,τι μπουκαλάκι είχαν πάνω τους, η πορεία να πηγαίνει πίσω, φόβος, τρόμος και ένα Σύνταγμα που έμοιαζε με πεδίο μάχης. Θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα άλλο αντάρτικο πόλης. Η πορεία μετά από λίγο άρχισε να αποχωρεί στρίβοντας με κατεύθυνση προς τα Προπύλαια...Κόσμος αλαφιασμένος, μουδιασμένος, μέσα στην οχλαγωγία κάτι άκουσα πως υπήρξαν τρεις νεκροί. Στρίψαμε Θεμιστοκλέους προς Εξάρχεια.Ομάδες νεαρών έβριζαν τα καταστήματα που ήταν ανοιχτά:"Είναι απεργία σήμερα,καριόληδες". Λίγο πιο πάνω κάποιοι έτρωγαν για μεσημέρι. Σε λίγα μόλις λεπτά, αναποδογύρισαν τραπέζια, φύγαν πιάτα και μαχαιροπίρουνα στο έδαφος."Κλείστε τώρα..Απεργία σήμερα..Απεργία". Έχω ήδη φτάσει στο σπίτι. Αρκετά σοκαρισμένη από όλα αυτά που είχα δει και συνέχιζα να βλέπω.

Διμοιρίες ΜΑΤ παντού στα Εξάρχεια, κάδοι που καίγονται και μια μαυρίλα παντού. Όταν άνοιξα την τηλεόραση είδα για τους νεκρούς της MARFIN. Δεν είχα ιδέα τι είχα γίνει..Παγωμάρα. Εικασίες, μπλα, μπλα και ο καθένας να λέει το μακρύ και το κοντό του. Στα μπλογκ λέγανε για την πορεία, στην τηλεόραση κλαίγανε τους νεκρούς και τίποτα για την πορεία. Στα Εξάρχεια τα ΜΑΤ είχαν αρχίσει τις εισβολές, στο Στέκι των Μεταναστών, στην καφετέρια στη Στουρνάρη, στο δρόμο. Προσαγωγές, ένας χαμός....Ένα απόλυτο χάος και που ήταν η μπάλα δεν είχα ιδέα.

Δυο μέρες αργότερα

Δεν κατέβηκα την επόμενη μέρα που ξανάγινε πορεία στο κέντρο. Απ ότι έμαθα λίγος κόσμος, έπεσε και ξύλο μετά στα καλά καθούμενα. Τα ΜΜΕ συνέχιζαν την προπαγάνδα τους, πως οι διαδηλωτές και δεν ξέρω κι εγώ ποιοι άλλοι ήταν οι δολοφόνοι των εργαζομένων της MARFIN. Ο κόσμος διχάστηκε. "Φταίνε οι πορείες...Κοίτα που καταλήγουν..Σκοτώνονται άνθρωποι.."Κι απ την άλλοι κάποιοι μίλαγαν για "παράπλευρες απώλειες". Παγωμάρα, παγωμάρα, παγωμάρα. Η διάθεση στο μηδέν. Τι πραγματικά συνέβη στις 5/05; Ήταν προβοκάτσια, δεν ήταν , ήταν οι αναρχικοί, δεν ήταν, ήταν οι φασίστες, δεν ήταν; Ποιος ήταν; Στο τέλος χάθηκε το νόημα..Ξεχάστηκε το πλήθος του κόσμου που είχε κατέβει να διαμαρτυρηθεί για τους κλέφτες που βάζουν εμάς να βγάλουμε τώρα το φίδι από την τρύπα και ψάχναμε να βρούμε τους ενόχους..Ποιοι οι ένοχοι και ποιοι οι συνένοχοι..
Μια ακόμα λαϊκή μαζική απόπειρα ανατροπής που "πνίγηκε" και με νεκρούς αυτή τη φορά στο προσκήνιο. Αυτό ήταν..Καλά μας τρόμαξαν κι αυτή τη φορά..Κατεβαίνοντας κάποιες μέρες αργότερα τη Σταδίου και περνώντας έξω από την τράπεζα, μαζί με τα χιλιάδες κεράκια και αρκουδάκια και γράμματα συγγνώμης στους ανθρώπους που "άδικα έφυγαν από τη ζωή" εκείνη τη μέρα, στον αγώνα τους για το μεροκάματο, κάποιοι αχαρακτήριστοι είχαν εκτυπώσει μικρά άσπρα χαρτάκια που έγραφαν "διαδηλωτές δολοφόνοι" και "Ορίστε το έργο των αριστερών" και άλλα τέτοια μηνύματα που είχαν γεμίσει παντού το δρόμο..Μου ήρθε πραγματικά να κάνω εμετό. Γιατί όποιος και να έκανε κάτι τέτοιο θα τον χαρακτήριζα κάτι περισσότερο από κάφρο. Εκμεταλλευόμενοι τους θανάτους , να κάνουν προπαγάνδα..Δηλαδή τι θέλανε να μας πούνε; Πώς όλοι αυτοί που κατέβηκαν στην πορεία ήταν αιμοδιψείς δολοφόνοι με το πριόνι και περίμεναν να θερίσουν όποιον εργαζόταν εκείνη την μέρα; Κι αν ίσχυε αυτό γιατί επιτέθηκαν μόνο στη MARFIN; Δε θέλω να μπω καν σε αυτή την λογική απλώς πια μέσα μου είχε επιβεβαιωθεί το γεγονός πως το συμβαν αυτό θα λειτουργούσε κατασταλτικά για μελλοντικές διαμαρτυρίες και θα είναι ένα ακόμη πλήγμα στο μαζικό λαϊκό κίνημα. Όλο αυτό τον καιρό προσπαθώ να αντιληφθώ τι πραγματικά συμβαίνει..Ποιος πραγματικά τρομάζει; Ποιος συνεχίζει να τους πιστεύει;

Πορεία 12/05
Μια βδομάδα σχεδόν μετά τα γεγονότα, ένα ακόμα κάλεσμα πριν ανακοινωθεί το ασφαλιστικό. Απογευματινή η συγκέντρωση στην Πλατεία Κλαυθμώνος και στα Προπύλαια. Σκέφτηκα να κατέβω πάλι. Αυτή τη φορά μόνη. Μαζί με την φωτογραφική μηχανή μου. Λίγος κόσμος στην συγκέντρωση αρκετός όμως στην πορεία. Ακούστηκε πως ήταν γύρω στις 4.000. Δεν ήταν και λίγος αν σκεφτεί κανείς πως ήταν απόγευμα, το ΠΑΜΕ δεν ήταν μαζί και ο κόσμος ήταν μουδιασμένος στον καναπέ του.

Ήρεμα ξεκίνησε η διαδήλωση, ήρεμα έληξε. Αυτή τη φορά έξω από τη Βουλή. Μερικές δεκάδες πανό, και οι διαδηλωτές να κοιτούν με άδειο βλέμμα την βουλή. Δεν ακούστηκε ούτε ένα σύνθημα εκείνη τη μέρα. Ωστόσο οι συζητήσεις ήταν έντονες μέσα στα μπλοκ. Που ΠΑΜΕ, τι θα γίνει στο μέλλον..

Επίσης η πορεία μπορεί να μην είχε παλμό, αλλά είχε πολλούς, πολλούς ξένους ανταποκριτές και δημοσιογράφους. Σχεδόν κάθε 100 μέτρα υπήρξε και μια φωτογραφική κάμερα και κάθε 500 τηλεοπτική. Τι περιμένανε άραγε; Αυτό που δεν τους δόθηκε; Φωτογράφησα τα περισσότερα κοράκια..Αφού μας βγάζουν αυτοί φωτογραφία, εμείς γιατί όχι;







Πορεία 20/05
Είναι νωρίς το πρωί. Ένα λάθος ραντεβού δόθηκε στα Προπύλαια. Πανικός να προλάβουμε και ένας καφές για δύο στα χέρια. Στρίβω Ιπποκράτους και Ακαδημίας. "Τα στοιχεία σας!"ακούστηκε μια φωνή και κάτι κοντοπίθαροι μπλε αστακοί ξεπρόβαλαν μπροστά μας. Μου φάνηκε σαν κωμωδία. Είναι η πρώτη φορά που με σταματάνε για αναγνώριση! Δεν είχα ταυτότητα μαζί και το πα. Μας ζητήθηκε να ανοίξουμε τις τσάντες μας. Τις ανοίξανε...Ψαχουλέψανε με τα δαχτυλάκια και πέσανε στη σακούλα με το Malox..."Τι έχει μέσα η σακούλα;" ρώτησε ο αστυνομικός. "Malox έχει τι να χει" απάντησα σαστισμένη. "Καλώς. Άλλη φορά να έχεις μαζί σου την ταυτότητα.Καλή σας μέρα!" είπε ειρωνικά και έφυγε με το συνάδελφό του. Αργότερα το ίδιο βράδυ έμαθα πως πριν την πορεία γίνανε κάποιες "προληπτικές προσαγωγές", ανάμεσα τους ένα ζευγάρι φίλων μας. Μια χαρά παιδιά. Προσπαθούσα να καταλάβω γιατί μας σταμάτησαν. Δυο κοπέλες μόνες. Δεν μοιάζω με σεσημασμένη, έτσι νομίζω τουλάχιστον. Μετά σκέφτηκα πως μάλλον θα έφταιγε ότι φόραγα μαύρα ρούχα. Την επόμενη μέρα διάβασα σε γνωστή εφημερίδα: "Την ικανοποίησή τους για το γεγονός ότι «δεν άνοιξε μύτη» στο κέντρο της Αθήνας εξέφραζαν χθες αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. Όπως έλεγαν, η «πολιτική» των «προληπτικών προσαγωγών», που έφθασαν τις 98 συνολικά, αλλά και η παρουσία διμοιριών των ΜΑΤ δίπλα στα «μπλοκ» των ατόμων του αντιεξουσιαστικού χώρου λειτούργησαν αποτρεπτικά για τη δημιουργία επεισοδίων. Λίγη ώρα προτού ξεκινήσει η πορεία επικράτησε ένταση στα Εξάρχεια, όταν αστυνομικοί προχώρησαν σε 20 προσαγωγές ατόμων. Μετά το τέλος της πορείας οι αστυνομικοί προχώρησαν σε άλλες 78 προσαγωγές. Νωρίς το απόγευμα σταδιακά όλοι αφέθηκαν ελεύθεροι." Το αφήνω ασχολίαστο....

Πάντως η πορεία είχε ξανά πολύ κόσμο. Λίγο λιγότερο από αυτόν της 5ης Μαϊου αλλά με αρκετό παλμό. Παρόλη τη ζέστη το πλήθος ήταν μεγάλο, αρκετά συνθήματα ακούστηκαν για τους "ΚΛΕΦΤΕΣ" και ακολούθησε και μια μικρή παραμονή έξω από τον χώρο της Βουλής. Όλα ήταν πολύ ειρηνικά, κανείς άλλωστε δεν είχε τη διάθεση να μην είναι. Όμως σε αντίθεση με την 5η Μαϊου και η αστυνομία ήταν πιο διακριτική κρατώντας χαμηλούς τόνους. Δηλαδή δεν πέταξαν ξαφνικά και από το πουθενά χημικά και γενικά δεν υπήρξαν προκλήσεις. Αυτό βέβαια με οδήγησε στη σκέψη, στον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται μια πορεία. Φαίνεται να είναι κι αυτό προσχεδιασμένο, εξυπηρετώντας σκοπιμότητες κάθε φορά. Κι αυτό είναι κάτι ιδιαίτερα εξοργιστικό. Φτάνοντας έξω από τη Βουλή, κοντοσταθήκαμε όλοι κι εκεί δεν άκουσα τίποτα μαζικό. Ούτε κάποιο σύνθημα, ούτε ένα κράξιμο, ούτε μια ακτιβιστική δράση. Φτάσαμε σε σημείο να ταΐζουμε τα περιστέρια στο Σύνταγμα και να στρίβουμε τσιγαράκια απ 'εξω περιμένοντας τι; Από την άλλη, είμασταν τόσο πολλοί και η αμηχανία ήταν κάτι φυσικό μετά απ΄ όσα έχουν συμβεί κι όλη τη λάσπη που έχουμε φάει. Παρόλα αυτά πιστεύω πως δόθηκε σημασία στο γεγονός πως "Ρεμάλια, είμαστε ακόμα εδώ, δεν μας έχετε ψοφήσει ακόμα..."Κι αυτή είναι και η απάντησή μου σε όλους όσους χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους που κατεβαίνουν στις πορείες "πρόβατα" προς σφαγή. "Πρόβατο" είσαι όταν κάθεσαι σπιτάκι σου, στον καναπέ σου, στην τηλεορασίτσα σου, στην οθόνη του υπολογιστή σου, κρίνεις τους πάντες και τα πάντα, δεν κάνεις τίποτα και έχεις και άποψη κι από πάνω. Μπορεί να μην γίνονται ανατροπές με τις πορείες και μπορεί ναι κάποιοι να τις καπηλεύονται, αλλά είναι μέχρι στιγμής το μόνο μαζικό εργαλείο κινητοποίησης και λαϊκής διαμαρτυρίας. Αν έχει κανείς κάποια εναλλακτική πρόταση που θα κινητοποίησει  κι αυτούς που βρίσκονται παγιδευμένοι στον μικρόκοσμό τους να κάνουν την ανατροπή, τότε ας την παρουσιάσει όπως και τον τρόπο που θα συγκεντρώσει τον κόσμο που τελικά καταφέρνουν να συγκεντρώσουν οι πορείες.

Εν κατακλείδι

25η ΜΑΪΟΥ-ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΓΩΓΟΥ

"Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα βγω στους δρόμους
όπως και χτες.
Και δεν θα συλλογιέμαι παρά
ένα κομμάτι από τον πατέρα
κι ένα κομμάτι από τη θάλασσα
-αυτά που μ' άφησαν-
και την πόλη. Την πόλη που τη σάπισαν.
Και τους φίλους μας που χάθηκαν.
Ένα πρωί θα ανοίξω την πόρτα
ίσα ολόισα στη φωτιά
και θα μπω όπως και χτες
φωνάζοντας "φασίστες!!"
στήνοντας οδοφράγματα και πετώντας πέτρες
μ' ένα κόκκινο λάβαρο
ψηλά να γυαλίζει στον ήλιο.
Θ' ανοίξω την πόρτα
και είναι -όχι πως φοβάμαι-
μα να, θέλω να σου πω, πως δεν πρόλαβα
και πως εσύ πρέπει να μάθεις
να μην κατεβαίνεις στο δρόμο
χωρίς όπλα όπως εγώ
- γιατί εγώ δεν πρόλαβα-
γιατί τότε θα χαθείς όπως και εγώ
"έτσι" "αόριστα"
σπασμένη σε κομματάκια
από θάλασσα, χρόνια παιδικά
και κόκκινα λάβαρα.
Ένα πρωί θ' ανοίξω την πόρτα
και θα χαθώ
με τ΄όνειρο της επανάστασης
μες την απέραντη μοναξιά
των δρόμων που θα καίγονται,
μες την απέραντη μοναξιά
των χάρτινων οδοφραγμάτων
με το χαρακτηρισμό -μην τους πιστέψεις!-
Προβοκάτορας."

Φώτο: Μαρία Παπαμιχαήλ

ATHENS PRIDE 2010

Ξεκινώντας να γράψω αυτό το άρθρο μου ήρθε στο μυαλό μια εργασία που είχα εκπονήσει ως φοιτήτρια στο Τμήμα Κοινωνιολογίας με θέμα την Ομοφυλοφιλία και τον Κοινωνικό Αποκλεισμό. Δεκάδες άρθρα και πολλά κιλά μελέτης, γύρω από το ομοφυλοφιλικό ζήτημα, την κατασκευή του φύλου, της ταυτότητας και του κοινωνικού ρατσισμού σε μια προσπάθεια κατανόησης της διαφορετικότητας. Μιας διαφορετικότητας που έχει να κάνει καθαρά με την επιλογή του ατόμου με ποιον θα μοιραστεί το κρεββάτι του. Αυτό όμως που τρομάζει τελικά δεν είναι το κρεββάτι, αλλά το ζευγάρι, ένα ζευγάρι από δυο θετικά ή αρνητικά πρόσημα, που δε θα οδηγήσει στο πρότυπο της οικογένειας και δε θα ικανοποιήσει τον αναπαραγωγικό του ρόλο, συνεπώς δε θα μπορέσει να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο νέα χέρια παραγωγής και άρα ένα τέτοιο δυσλειτουργικό ζευγάρι δεν έχει λόγο ύπαρξης σε αυτή την κοινωνία. Και μπορεί αυτό να φαίνεται σε κάποιους ένα τραβηγμένο σενάριο αλλά ειλικρινά πέρα από τον ψυχαναλυτικό λόγο του καθρεπτισμού ίσως του ενός στον άλλο μιλώντας για άτομα του ιδίου φύλου, δε βρίσκω κάποιο άλλο λόγο που η γκέι κοινότητα χρόνια τώρα έχει υποστεί τον ρατσισμό και την κατακραυγή σε όλο της το μεγαλείο.

Από τη δεκαετία του ΄60 που άρχισαν να "βγαίνουν από την ντουλάπα" οι ομοφυλόφιλοι και να δηλώνουν ανοιχτά την ταυτότητά τους μέχρι σήμερα, σίγουρα έχουν γίνει κάποια βήματα προς τον σεβασμό στην επιλογή της σεξουαλικής ταυτότητας, με την ίδια την κοινωνία να εμφανίζεται με μια μεγαλύτερη ανεκτικότητα στο συγκεκριμένο ζήτημα. Ωστόσο ακόμα ακούμε μέρος του πληθυσμού όταν αναφέρεται σε ομοφυλόφιλους να χρησιμοποιεί υβριστικό λεξιλόγιο και ακόμα και σήμερα σαφώς υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν την ομοφυλοφιλία ξεφτιλισμό των δύο φύλων και ντροπή. Και αυτά μπορεί να είναι απλά απόψεις, συμβαίνει όμως να είναι επικίνδυνες όταν γίνονται στάσεις ζωής. Στάσεις ζωής που με την σειρά τους, οδηγούν σε πράξεις και μάλιστα σε βίαιες. Και μπορεί πια να μην ξυλοκοπούνται γκέι και τρανσέξουαλ στα αστυνομικά τμήματα για τη σεξουαλική συμπεριφορά τους, πολλές φορές όμως στα στέκια και στα ψωνιστήρια, γκέι άνδρες πέφτουν θύματα ληστειών, βιασμών, δολοφονιών και βιαιοπραγιών από διάφορα ακραία στοιχεία που έχουν πάρει από μόνοι τους το βάρος στους ώμους τους να "ξεβρομίσουν" από ανώμαλους την κοινωνία μας!
Το κυνήγι των γκέι φυσικά δεν υπήρξε μονάχα στη χώρα μας, αλλά διεθνώς. Οι διαμαρτυρίες σε μορφή πορείας και γενικότερα η αντίσταση απέναντι στην κοινωνική καταπίεση με τον τίτλο GAY PRIDE, γεννήθηκε εν μια νυκτί έπειτα από ένα άγριο περιστατικό που σημειώθηκε σε ένα μπαρ της Νέας Υόρκης. Κι αν νομίζετε πως 40 χρόνια αντίδρασης είναι αρκετά για το γκέι κίνημα, τότε γελιέστε και ακόμη περισσότερο όταν στην Ελλάδα το GAY PRIDE έκανε την εμφάνισή του το 2005, έπειτα από αποτυχημένες προσπάθειες τη δεκαετία του 80.Τι να λέμε τώρα...





To περίφημο "STONE WALL"

Ήταν το 1969 στην Νέα Υόρκη όταν στο gay bar Stonewall Inn, υπήρξε εισβολή από βαριά οπλισμένους άνδρες των ειδικών δυνάμεων, με πρόφαση την παράνομη πώληση οινοπνεύματος, σε μια σειρά αλλεπάλληλων επιδρομών σε ανάλογα μπαρ της περιοχής κι ενώ η γενική παρενόχληση των ομοφυλόφιλων και τρανσέξουαλ ατόμων είχαν καταντήσει ρουτίνα.Αλλά αυτή τη φορά, τα πράγματα δεν κύλησαν όπως νόμιζε η Αστυνομία.
Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για το τι υποκίνησε τη βία και ποιοι συμμετείχαν σε αυτήν, αλλά μερικά γεγονότα είναι βέβαια: Η αστυνομία παρέταξε τους 200 θαμώνες για έλεγχο στοιχείων. Επέτρεψε στους περισσότερους να φύγουν, ενώ έθεσαν υπό κράτηση το προσωπικό, καθώς και τρεις drag queen και δύο τρανσέξουαλ.Tο πλήθος στο δρόμο εξαγριώθηκε. Κάποιος πέταξε μια πέτρα στο παράθυρο και έπειτα δοχεία απορριμμάτων, μπουκάλια κτλ.
Όλη τη νύχτα μέχρι και την Κυριακή πρωί, μαζεύτηκε πολύ πλήθος μπροστά στο κατεστραμμένο μπαρ. Πολλοί γκέι νέοι εμφανίστηκαν για να διαμαρτυρηθούν, αλλά το έκαναν φιλώντας και χλευάζοντας την Αστυνομία. .
Τον επόμενο μήνα οι gay ακτιβιστές κυκλοφόρησαν φυλλάδια, απαιτώντας μια μαζική «συγκέντρωση για την ομοφυλοφιλική απελευθέρωση». Η συμμαχία που σχηματίστηκε από τη συνεδρίαση υιοθέτησε την ονομασία «Gay Απελευθερωτικό Μέτωπο» (Gay Liberation Front). Ανάμεσα στις διεκδικήσεις της ήταν να σταματήσει η παρενόχληση από την αστυνομία, η προστασία στον εργασιακό χώρο, η ανάκληση των νόμων περί σοδομισμού και η θέσπιση νομοθεσίας κατά των διακρίσεων. Ακολουθούσαν και άλλα συλλαλητήρια διαμαρτυρίας και δημιουργήθηκαν οργανώσεις για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και λεσβιών σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό θεωρήθηκε το πρώτο σύγχρονο gay κίνημα.Τον επόμενο χρόνο πραγματοποιήθηκε η «πορεία για στο Stonewall» σε ανάμνηση του γεγονότος και συγχρόνως σαν διαδήλωση διαμαρτυρίας κατά των διακρίσεων και της βίας που ασκήθηκαν στους ομοφυλόφιλους, λεσβίες και τρανσεξουαλικούς της Νέας Υόρκης.
(Μια ωραία ταινία πάνω στο θέμα της γκέι υποκουλτούρας της εποχής είναι το Cruising με τον Αλ Πατσίνο το 1980 που εκτυλίσσεται στην Νέα Υόρκη).





Η Εξάπλωση της διαμαρτυρίας

Με τα χρόνια, η επέτειος απέκτησε εορταστικό χαρακτήρα, απλώθηκε αρχικά και σε άλλες αμερικανικές πόλεις και στη συνέχεια σε πολλές άλλες χώρες, κυρίως του δυτικού κόσμου, ενώ καθιερώθηκε η 28η Ιουνίου ως η Ημέρα Ομοφυλόφιλης περηφάνιας (Gay Pride Day). Για το λόγο αυτό τα περισσότερα gay pride ανά τον κόσμο διοργανώνονται συνήθως μήνα Ιούνιο.Στην Ευρώπη, τα Φεστιβάλ Pride υπολογίζονται σε πάνω από 150 με εκατοντάδες χιλιάδες κοινό και συμμετέχοντες. Πολλές παρελάσεις διατηρούν το πολιτικό και ακτιβιστικό τους χαρακτήρα, ειδικά σε προβληματικές περιοχές, όπως αυτή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Ευρώπης. Γενικότερα ο χαρακτήρας των πρώτων Gay pride ήταν σίγουρα πολιτικός, όμως όπως και κάθε τι που επαναλαμβάνεται εκφυλίζεται, έτσι και το GAY PRIDE στην πορεία του χρόνου, πήρε έναν πιο εμπορικό και φεστιβαλικό χαρακτήρα. Πολλοί ήταν εκείνοι που προβληματίστηκαν για την αναγκαιότητα διατήρησης ενός θεσμού που έμοιαζε πλέον να αποσκοπεί περισσότερο στον εντυπωσιασμό παρά στην προβολή αιτημάτων.
Παρ' όλα αυτά οι περισσότερες εκδηλώσεις κατάφεραν να αποκτήσουν θεσμική διάσταση μη περιοριζόμενες σε ατομικές πρωτοβουλίες, καθώς σε μεγάλο βαθμό υποστηρίχθηκαν από τις επίσημες δημοτικές αρχές των πόλεων και από πλειάδα κρατικών και μη κρατικών φορέων και οργανώσεων. Οι διοργανώσεις δεν ματαιώθηκαν ακόμη κι όταν υπήρξαν αντιδράσεις. Παρά την μεγάλη ανάπτυξη τους, τα Pride και ιδιαίτερα εκείνα μη-κερδοσκοπικού χαρακτήρα, όπως αυτό της Αθήνας, συνεχίζουν να εξαρτώνται σε σημαντικό βαθμό από τη συμμετοχή και την εθελοντική προσφορά της γκεί-λεσβιακής κοινότητας και των συμμάχων της.





Ελλάδα
Τον Ιούνιο 2005 διεξήχθη για πρώτη φορά σε ανοιχτό, δημόσιο χώρο στο κέντρο της Αθήνας το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Athens Pride, με το σύνθημα: "Η Αγάπη, ο Έρωτας & η Ζωή αξίζουν σεβασμό". Όλη η διοργάνωση ήταν έργο μιας μικρής άλλα αφοσιωμένης ομάδας, αδέσμευτων μελών της Λεσβιακής, Γκέι, Αμφισεξουαλικής και Τρανσεξουαλικής (LGBT) κοινότητας της Αθήνας. "Δεν είχαμε ιδέα πόσοι και πόσες θα κατέβαιναν στη εκδήλωση, ή και πως θα αντιδρούσε το ευρύτερο κοινό. Όμως, το θετικό αποτέλεσμα ξεπέρασε τα πιο τρέλα μας όνειρα!" δήλωσαν τότε οι εκπρόσωποι του ATHENS PRIDE.

Ήταν μια συλλογική προσπάθεια αν και ελαφρώς καθυστερημένη, να αποτυπωθεί μια πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας, να πάψουν τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις και να υπάρξει ο σεβασμός στην ελεύθερη επιλογή της σεξουαλικής ταυτότητας έναντι της παράλογης ομοφοβίας.


Έπειτα από 5 χρόνια, στις 5 Ιουνίου η συμμετοχή του κόσμου στο ATHENS PRIDE έφτασε τους 6.000 κερδίζοντας τις εντυπώσεις και χαρίζοντας μια υπέροχη βραδιά σε όσους βρέθηκαν στην πλατεία Κλαυθμώνος. Το φετινό σύνθημα ήταν: "Είμαστε Παντού" και μαζί με αυτό ακολούθησε το παρακάτω μανιφέστο:

" Είμαστε τα αδέρφια σας και τα παιδιά σας. Κάποιες και κάποιοι από εμάς είμαστε και οι γονείς σας. Είμαστε συνάδελφοι και συνεργάτιδές σας. Είμαστε γείτονες και γειτόνισσες. Ζούμε μαζί σας, μοιραζόμαστε την καθημερινότητά σας. Ζούμε στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα και το Ηράκλειο, αλλά ζούμε και στο Μέτσοβο, το Σουφλί, την Ιστιαία και την Ιεράπετρα. Είμαστε έφηβοι κι έφηβες, είμαστε συνταξιούχοι. Ανήκουμε σε όλες τις κοινωνικές τάξεις, σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Είμαστε κομουνίστριες, δεξιοί, ανένταχτες, αναρχικοί, φιλελεύθεροι, σοσιαλίστριες. Είμαστε και κομμωτές και οδηγοί νταλίκας, όπως είμαστε βουλευτές και μετανάστριες, καλλιτέχνες ή καθηγητές, αστυνομικίνες, στρατιωτικοί και αντιεξουσιάστριες. Είμαστε άνεργοι κι άνεργες, εργάτες κι εργοδότριες.
Μην ψάχνετε να μας βρείτε στον κατάλογο των προκαταλήψεων, κοιτάξτε μόνο δίπλα σας, γιατί είμαστε και δίπλα σας, γιατί Είμαστε παντού.
Συνειδητοποιούμε κι εμείς ότι γύρω μας υπάρχουν πολλά άτομα που αισθάνονται κι αγαπάνε παρόμοια με εμάς. Μετατρέπουμε έτσι το καθεστώς φόβου κι ενοχής στον κοινωνικό μας περίγυρο και θεσμικών διακρίσεων από την πολιτεία σε δύναμη και διεκδίκηση, τόσο της ατομικής μας ευτυχίας, όσο και των συλλογικών μας αιτημάτων για ισότητα. Αυτή η αλήθεια είναι τόσο απλή όσο και δυνατή:
Είμαστε παντού."

H Χριστίνα κατέβηκε στην πορεία και μας μετέδωσε την δική της εμπειρία αλλά και τις φωτογραφίες που πλαισιώνουν το άρθρο:

"Ήταν μια όμορφη γιορτή με ένα πιο όμορφο μήνυμα που θέλω να πιστεύω πως ακούστηκε και φέτος ακόμα πιο δυνατά. Περίπου 6.000 άνθρωποι με πολύχρωμα μπαλόνια, κάποιοι άλλοι με πλακάτ και πανό καταδίκαζαν τον ρατσισμό και υποστήριξαν τη διαφορετικότητα, πορευόμενοι ειρηνικά περήφανα, γεμάτοι θετική ενέργεια και χορεύοντας. Υπήρχαν κάποια άρματα με κοπέλες που χόρευαν και ξεσήκωναν τον κόσμο ακόμα και αυτούς που δεν διαδήλωναν. Η πορεία ξεκίνησε από την πλατεία Κλαυθμώνος, πέρασε από το Σύνταγμα, τα Προπύλαια και κατέληξε στο ίδιο σημείο εκκίνησης όπου και συνεχίστηκε η γιορτή με συγκροτήματα και τραγουδιστές που ήρθαν να στηρίξουν αυτή την προσπάθεια. Μάλιστα υπήρξαν και τραπεζάκια από διάφορες πόλεις της Ελλάδας, από την Κύπρο αλλά και από κάποιες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ. Ο καθένας περνούσε το μήνυμά του πουλώντας βιβλία, δωρίζοντας εσώρουχα, μοιράζοντας ενημερωτικά φυλλάδια. Χαίρομαι που βρέθηκα κι εγώ εκεί διαδηλώνοντας και μπορώ να πω πως είμαι πραγματικά περήφανη γι αυτούς τους ανθρώπους που δεν ντρέπονται και παλεύουν τον ρατσισμό με έναν τόσο ωραίο τρόπο όπως είναι αυτός."

Πληροφορίες από : Wikipedia, http://www.athenspride.eu/
photo: Χριστινούλα η "ακτιβίστρια"

βγαλτε την φτηνά!

Η θερμοκρασία χτυπάει κόκκινο για μια ακόμη φορά κι αυτό το καλοκαίρι εδώ στην μεσογειακή χώρα μας, που ευτυχώς ακόμα μας έχουν μείνει οι θάλασσες για να κάνουμε πλάτσα πλούτσα και ο ήλιος για να τσιτσιριζόμαστε έχοντες και μη.



Κι αν αυτό το καλοκαίρι, δε πάτε διακοπές είτε γιατί οι οικονομικές συγκυρίες, σας οδήγησαν στο κοινωνικό και προβληματικό φαινόμενο της ανεργίας, είτε γιατί τα αφεντικά που έχουν ξεσαλώσει πανταχόθεν στη χώρα μας και με το γράμμα του νόμου πια, σας μειώσουν την πολυπόθητη άδεια και το μειωμένο επίδομα δε φτάσει ούτε για τα μπρατσάκια τα δικά σας ή του τέκνου σας, εδώ μερικές συμβουλές για να περάσετε όμορφες ζεστές μέρες στην πόλη μας. Η κοινωνικοποίηση μας σίγουρα δεν εξαρτάται από την οικονομική μας κατάσταση, αλλά από τους αληθινούς φίλους που έχουμε δίπλα μας και τον άνθρωπό μας. Αλλάξτε φιλοσοφία.
1. Ναι, είναι απαίσιο το να βρίσκεστε εγκλωβισμένοι στα μικρά σας διαμερίσματα αγκαλιά με το air condition όταν γυρνάτε από τη δουλειά, να κάνετε πλούσια την ΔΕΗ πληρώνοντας υπέρογκους λογαριασμούς χωρίς λόγο και να επιβαρύνεται την ατμόσφαιρα. Ανακαλύψτε λοιπόν τους κλασσικούς Σιρόκους (αλλιώς ανεμιστήρες), σκεπτόμενοι και ένα άλλο θετικό της υπόθεσης, τα άπειρα παγωμένα ντουζ στην μπανιέρα σας, χωρίς να χρειάζεται να βάζετε θερμοσίφωνο και να σας πιάνει τον κώλο η ΔΕΗ. Αφήστε που φτιάχνετε και σώμα με το παγωμένο νεράκι..
2. Κάντε υπομονή μέχρι να σουρουπώσει και να φύγει η πολλή ζέστη, φορέστε αν είστε γυναίκα, ότι πιο ελαφρύ διαθέτει η γκαρνταρόμπα σας, σαγιοναρίτσα και μαλλί ημιβρεγμένο φτιαγμένο με αφρό, πάρ τε μαζί σας τον άνδρα σας, τον φίλο σας με τη βερμούδα του και τα ξεμάνικα του και κατεβείτε για την πιο ωραία βόλτα που διαθέτει η Αθήνα...Που αλλού; Μα στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου..Πάρτε και ένα παγωτό μηχανής στο χέρι και μπορείτε να δοκιμάσετε να το φάτε μαζί και να ρομαντσάρετε κάτω από την Ακρόπολη. Αν είστε μπακούρι πάρτε παρεούλα και αράξτε χύμα με μπυρίτσες στο χέρι χαζεύοντας τους Αθηναίους που σουλατσάρουν πάνω-κάτω. Υπάρχουν πολλές ανάλογες βόλτες σε σημεία της πόλης που μπορείτε να κάνετε και να ανακαλύψετε νέους μυστικούς προορισμούς.
3. Δημιουργήστε «στέκια» σε ανοιχτούς και ελεύθερους χώρους. Εκτός από τα πάρκα της πόλης και τις πλατείες της γειτονιάς που μπορείτε να χαρείτε με μια πορτοκαλάδα και πασατέμπο στα παγκάκια, και μην σνομπάρετε δεν υπάρχει κάτι στραβό σε αυτό, υπάρχουν και φτηνά μαγαζάκια με άφθονη ρακί και μεζεδάκια, χωμένα σε διάφορα μέρη της Αθήνας. Σίγουρα και στη γειτονιά σας θα υπάρχει κάποιο.Ανακαλύψτε το. Για να μην κάνουμε διαφήμιση ρίχνω την παράφραση ενός τέτοιου: «Το Φτυνιακό».Πολύ χαμηλές τιμές και παρείστικη διάθεση στο κέντρο της Αθήνας.
4. Μια ακόμη πρόταση, ανέξοδη και οικολογική είναι να πάρετε το ποδήλατό σας και να κάνετε κάποια βόλτα σε κάποια ελεύθερη περιοχή που μπορεί να βρίσκεται κοντά σας. Σίγουρα η Αθήνα δεν είναι το καλύτερο μέρος για να κάνει κάποιος ποδήλατο, χωρίς να φοβάται ότι θα γίνει χαλκομανία από κάποιον ασυνείδητο οδηγό, ωστόσο υπάρχουν κάποια σημεία, όπως η παραλιακή του Φαλήρου. Από κει που περνάει το τράμ με θέα την θάλασσα..
5. Βρείτε σημεία στην πόλη που μπορείτε να θαυμάσετε το ηλιοβασίλεμα. Σημεία όπως η Καισαριανή, ο Υμηττός αλλά και ελεύθερες παραλίες που μπορούν εκτός από μια δροσερή απογευματινή βουτιά να σας χαρίσουν αμέτρητες ρομαντικές στιγμές, ειδικά αν έχετε οργανώσει κι ένα μικρό πικ νικ με φρούτα και φτιαγμένα σπιτικά σάντουιτς.
6. Από τα ελεύθερα σημεία πρόσβασης σε ίντερνετ της πόλης, ή από κλεμμένη σύνδεση του γείτονά σας, μπορείτε να ενημερωθείτε για δωρεάν εκδηλώσεις, εκθέσεις φωτογραφίας, συναυλίες και άλλα πολλά που συμβαίνουν στην πόλη. Μια τέτοια σελίδα είναι το www.forfree.gr. Είναι ένας πολύ καλός οδηγός για να περάσετε ανέξοδες όμορφες βραδιές.
7. Πολύ ωραία ιδέα είναι να κατεβάσει όποιος από την παρέα που διαθέτει ίντερνετ, ταινίες και να κάνετε προβολές σε κάποιο φιλικό σπίτι, αγκαλιά με ποπ κορν που μπορείτε να φτιάξετε με καλαμπόκι μόνοι σας. Έχει και πλάκα οι διαδικασία, το μόνο που χρειάζεται είναι αλάτι, λίγο βούτυρο, καλαμπόκι και μια κατσαρόλα..
8. Για φτηνές λύσεις στο φαγητό τώρα που είναι καλοκαίρι προτιμήστε άφθονες φρουτοσαλάτες ή σαλάτες γενικά και αποφύγετε την αγορά τους από τα σούπερ μαρκετ. Δείτε πότε είναι η λαϊκή στη γειτονιά σας και κάντε attack κοντά στο μεσημεράκι.

9. Το Σαββατοκύριακο έφτασε. Τι κάνουμε λοιπόν όταν τα euro δεν φτάνουν ούτε για βενζίνη; Λοιπόν, μαρκάρετε κάποια παραλία που μπορείτε να πάτε με συγκοινωνία ή τσεκάρετε και υιοθετήστε χωρίς ντροπές και φόβους το carpooling, δηλαδή μοιραστείτε βενζίνη με το παρεάκι και πάτε σε κάποιο προορισμό που θα διαλέξετε μαζί να περάσετε το weekend, αλλιώς μπείτε και σε αυτή την ιστοσελίδα http://www.carpooling.gr/main.php και μοιραστείτε με κάποιον άγνωστο τη μεταφορά σας. Μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται για δολοφόνους που θέλουν να μοιραστούν τη μεταφορά και τη βενζίνη τους με τα υποψήφια θυματά τους. Αυτό το είδος μετακίνησης είναι ιδιαίτερα ανεπτυγμένο σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, που το φυσάν οι άνθρωποι εκεί, και μάλιστα είναι τόσο σούπερ που κάνεις και ενδιαφέρον το ταξίδι σου γνωρίζοντας καινούριο κόσμο που συνταξιδεύει μαζί σου.
Αφού λοιπόν λύσετε το θέμα της μεταφοράς, ετοιμάστε μια τσάντα με δυο τρία πράγματα, όπως μερικά παξιμάδια και ντοματούλες, την πετσέτα, ένα παρεό κι ένα μαγιό,πάρτε παραμάσχαλα και το sleeping bag σας και πείτε αντίο στην πόλη. Ακόμα και στην Αττική αν περπατήσετε κατά μήκος των κυρίως παραλιακών γραμμών της εκάστοτε γνωστής παραλίας που μαζεύεται ο λαός, μπορείτε να ανακαλύψετε θεσπέσιες καβάτζες και να στρώσετε εκεί τον μπερντέ σας. Αν υπάρχει κοντά και καμιά πηγή με νερό ακόμα καλύτερα. Η πηγή αυτή στην Αττική μπορεί να είναι και καμιά κοντινή ταβέρνα. Λοιπόν αράζετε στην καβάτζα και μπορείτε να ευχαριστηθείτε όμορφα το μπάνιο σας ολόκληρη την μέρα. Τρώτε και τα παξιμαδάκια σας όταν πεινάσετε και αν θέλετε έξτρα δροσιά αγοράζετε από κανά φρουτάδικο με τρία ευρώ ένα ωραιότατο καρπουζάκι. Δεν χρειάζεται να μεταφέρεται τάπερ και ψυγειάκια και να έχετε μαγειρέψει τον άμπακο γιατί είστε κάτω από τον ήλιο που δεν βοηθάει για κρεπάλες με αλκόολ και φαγητό. Ούτως ή άλλως καιρός να κάνετε και λίγη δίαιτα..
Ηλιοβασίλεμα, δροσούλα, αγκαλίτσες, βουτίτσες, παρεούλα και το βραδάκι έφτασε.. Ο καλύτερος ύπνος είναι κάτω από τα αστέρια..Η επόμενη μέρα θα είναι ακόμα πιο όμορφη καθώς θα ξεκινήσετε το μπανάκι μόλις ανοίξετε τα μάτια σας.


Τρόπους ανάλογους μπορεί να ανακαλύψει ο καθένας μόνος του, ανάλογα με την παρέα που διαθέτει και τα οικονομικά του. Ωστόσο αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι δεν περνάμε καλύτερα με τα χρήματα, αυτό είναι μια ψευδαίσθηση, περνάμε καλύτερα με τους φίλους, την παρέα, τον έρωτα. Αυτοί μας χαρίζουν όμορφες στιγμές κι αν το αμφισβητείτε σκεφτείτε την εφηβεία σας και πότε πραγματικά χαιρόσασταν τα καλοκαίρια. Μήπως ήταν στα ολονύχτια beach party με φίλους και μουσικές, μήπως ήταν στις ατέλειωτες βόλτες στην παραλία όταν έπεφτε ο ήλιος δίπλα από τον σύντροφο που μοιραζόσασταν την αγάπη τα καλοκαίρια; Μήπως ήταν οι ολονύχτιες συζητήσεις με τους κολλητούς γύρω από διάφορα θέματα; Μήπως ήταν η ανεμελιά γενικότερα; Κι αυτή η ανεμελιά που είχε τη ρίζα της; Μήπως στις ελάχιστες οικονομικές απαιτήσεις που είχατε εκείνη την εποχή;
Σταματήστε να κάνετε πλούσιες τις τράπεζες με όλο και περισσότερα δάνεια, σταματήστε να πληρώνετε ατέλειωτους λογαριασμούς στα κινητά, βγείτε έξω συναντείστε φίλους περάστε όμορφα μαζί χωρίς να κάνετε πλούσιους ιδιοκτήτες μαγαζιών (ο καφές έχει πάει 4 ευρώ και το ποτό 10 έλεος)!! Υπάρχουν λύσεις, αλλάξτε νοοτροπία, δε θα σας πει κανείς τσιγκούνηδες...